Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2017/2386 K.2019/1470

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Taraflarca Türk Medeni Kanunu’nun 166/1 maddesinde düzenlenen evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı olarak açılan karşılıklı boşanma davasının yapılan yargılaması sonucu ilk derece mahkemesince, her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, davacı kadın lehine dava tarihinden karar kesinleşinceye kadar hükmedilen aylık 200 TL tedbir nafakasının kararın kesinleşmesini müteakip 300 TL yoksulluk nafakası olarak her ay davacı-karşı davalıdan alınarak davalı-karşı davacıya verilmesine,

yine davalı-karşı davacı kadın lehine 6.000 TL maddi - 6.000 TL manevi tazminatın davacı-karşı davalıdan alınarak davalı-davacıya verilmesine karar verilmiş, bu karar davacı-karşı davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen tazminat ve nafaka yönünden, davalı-karşı davacı kadın tarafından ise kusur belirlemesi, tazminat miktarları ve yargılama giderleri yönünden istinaf edilmiştir.

İstinaf incelemesini yapan bölge adliye mahkemesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda, kusur ve maddi tazminat yönünden gerekçe ve hüküm fıkrasının düzeltilmesine ve yeniden esas hakkında karar verilmesine, davacı-karşı davalı erkeğin istinaf sebepleri, davalı - karşı davacı kadının diğer istinaf sebepleri yerinde görülmediğinden bu yönlerden istinaf başvurularının esastan reddine karar verildiği halde reddedilen istinaf talepleri hakkında ret kararı ile yetinilecek yerde, reddedilen bu talepler ve istinaf başvurusuna konu edilmeyen yönler hakkında yeniden hüküm kurulması doğru bulunmamıştır. Ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu yönlerden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir. (HMK m. 370/2).