KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2017/3623 E., 2019/2200 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Mart 2019
- Mahkemesi
- ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi
- Davacı-davalı
- ...
- Davalı-davacı
- ...
- Dava türü
- Karşılıklı Boşanma
Karar Metni
309 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından; kusur belirlemesi ve kadın lehine hükmedilen tazminatlar yönünden, davalı-karşı davacı kadın tarafından ise erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi ve tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı erkeğin tüm, davalı-karşı davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.
2-Taraflarca açılan boşanma davalarında yapılan yargılama sonucunda ilk derece mahkemesince; her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, tarafların tazminat taleplerinin reddi ile davalı-karşı davacı kadın lehine tedbir ve yoksulluk nafakasına hükmedilmiştir. Karar davalı karşı davacı kadın tarafından erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi ile nafakaların miktarı yönünden istinaf edilmiştir.
Bölge adliye mahkemesince davalı-karşı davacı kadının kusur belirlemesi ve tazminat taleplerine yönelik istinaf talebinin kabulü ile diğer istinaf taleplerinin reddine karar verildiği ve reddedilen istinaf talepleri hakkında esastan ret kararı verilmesi ile yetinilmesi gerektiği halde, reddedilen tedbir ve yoksulluk nafakası ile istinafa gelmeyerek kesinleşen erkeğin manevi tazminat talebi ile ilgili yeniden hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.
Ancak bu husus yeniden yargılama yapılamasını gerektirmediğinden hükmün bu yönlerden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HMK m.370/2).
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2017/3623, K. 2019/2200, 6 Mart 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama