Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2017/3876 K.2018/9908

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından her iki dava yönünden; davalı-davacı erkek tarafından ise maddi tazminat talebinin reddi ile manevi tazminat miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, mahkemece bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ait temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün bulunmamasına göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz ya da daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, eşlerin evi birlikte seçeceklerini, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarım öngörmüştür.

Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade ve eşit kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (TMK m. 4, TBK m. 50, 51) dikkate alınarak davalı-karşı davacı erkek yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

3- Mahkemeee verilen 12.03.2015 tarihli taraflarca açılan her iki boşanma davasının reddine dair hüküm davacı-karşı davalı kadın ve davalı-karşı davacı erkek tarafından ayrı ayrı reddedilen kendi davaları yönünden temyiz edilmiş, kadının davasının reddine dair hüküm onanarak bozma kapsamı dışında bırakılmıştır. Kadının karar düzeltme talebi de reddedildiğine göre hükmün kadının davasının reddine dair bölümü karar düzeltme talebinin reddedildiği tarihte kesinleşmiştir.

Bozulmasına karar verilen hususlar yönünden yapılan yargılamada kesinleşen kısımlar hakkında yeniden hüküm kurulamaz. Hal böyle iken hükmün kadının davasının reddine dair bölümü kesinleşmiş olduğundan bu konuda karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmesi gerekirken yeniden kadının davasının reddine dair hüküm oluşturulması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

4- Davacı-karşı davalı kadının dava dilekçesinde yer alan Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi kapsamındaki maddi ve manevi tazminat talepleri ile yoksulluk nafakası talebi hakkında olumlu veya olumsuz bir hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde "Bu talepler yönünden karar verilmesine yer olmadığına" karar verilmesi doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.