Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2017/5437 K.2019/4756

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından, katılma yoluyla tazminat miktarları yönünden; davalı-karşı davacı erkek tarafından ise her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Yapılan yargılama sonucunda ilk derece mahkemesince verilen karar taraflarca istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda davacı-karşı davalı kadının reddedilen yoksulluk nafakası talebine yönelik istinaf talebinin Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/l-b-2. maddesi gereğince kabulüne, kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmolunmasına, erkeğin tüm, kadının ise diğer istinaf taleplerinin esastan reddine, hükmün bu yönlerden düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm tesisine karar verildiği halde, reddedilen istinaf talepleri hakkında ret kararı ile yetinilecek yerde istinaf talebinin reddine karar verilen yönler hakkında yeniden hüküm kurulması doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-karşı davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.