Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2018/2530 K.2018/13485

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı kadın tarafından, erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminat miktarları ile yargılama giderleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davalı-davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3-Mahkemece, davalı-davacı kadının birleşen boşanma davası kabul edilerek, bu davada yapılan yargılama giderlerinin erkekten alınarak kadına verilmesine karar verilmiş ise de; yurt dışında bulunan kadın tanıklarının dinlenmesi için yapılan 1.200 TL delil avansı yönünden yargılama gideri eksik hesaplanmıştır. O halde, kadın tarafından yapılan yargılama giderlerinin eksik hesaplanarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.