Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2018/4874 K.2019/5045

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-İlk derece mahkemesi, evlilik birliği devam ederken davacı-karşı davalının, davalı-karşı davacının annesi, babası ve kardeşi tarafından ağır şekilde darp edildiği, olay sırasında davalı-karşı davacının hazır bulunduğu, yine tanık anlatımlarından davalı-karşı davacının, davacı-karşı davalıya "şerefsiz" şeklinde hakaret ettiği, davacı-karşı davalının, eşinin anne ve babasına karşı hakaret, küfür ve tehdit ettiği, eşine de "çocuğu aldıracağım" şeklinde tehdit ettiği, davacı-karşı davalının agresif yapıya sahip olduğu, sehpaya ve kapıya vurduğu,

tarafların karşılıklı birbirlerine küfür ve hakaret ettikleri evliliğin sona ermesine sebebiyet veren olaylarda tarafların eşit kusurlu olduklarını kabul ederek, karşılıklı boşanma davalarının kabulüyle tarafların boşanmalarına, tarafların tazminat isteklerinin reddine, ortak çocuğun velayetinin anneye bırakılmasına, ortak çocuk yararına tedbir ve iştirak nafakasına, davalı-karşı davacı kadın yararına tedbir ve yoksulluk nafakasına karar vermiştir.

Taraflarca istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, görevli Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince 01/06/2018 tarih 2017/2001 esas -2018/794 sayılı kararla; davacı-karşı davalı erkeğin eşine ve eşinin ailesine hakaret ettiği, onları tehdit ettiği, “çocuğu aldırtırım” diyerek eşini müşterek çocuk ile de tehdit ettiği, agresif bir kişiliğe sahip olduğu ve eşine karşı ilgisiz olduğu, davalı-karşı davacı kadının ise kendi ailesinin davacı-karşı davalı eşini darp ettiği olayda sessiz kaldığı, eşine “şerefsiz” şeklinde hakaret ettiği anlaşılmaktadır.

Boşanmaya sebep olan bu olaylarda davalı-karşı davacı kadın az, davacı-karşı davalı erkek ağır kusurlu olduğu belirtilerek davacı karşı davalı erkeğin tüm istinaf taleplerinin reddi ile davalı-karşı davacının kusur belirlemesi, tazminatlar yönünden istinaf başvuru talebinin kabulüne, nafaka yönünden istinaf talebi esastan reddedilmiştir.

Her ne kadar bölge adliye mahkemesince tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında davacı-karşı davalı erkeğin ağır kusurlu olduğu olduğu kabul edilmişse de; davacı-karşı davalı erkeğe bölge adliye mahkemesince yüklenilen eşine karşı ilgisiz olduğu vakıasının ispatlanmadığı, ispatlanmayan vakıanın da erkeğe kusur olarak yüklenilemeceği, ilk derece mahkemesi ile bölge adliye mahkesince belirlenen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışlara göre de tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekirken yazılı şekilde erkeğin ağır kusurlu olduğunun kabulü doğru bulunmamıştır.

3- Yukarıda 2. bentte de açıklandığı üzere boşanmaya neden olan olaylarda; her iki eş de eşit derecede kusurlu olup, birinin kusurunu diğerinin kusurundan üstün tutmak mümkün bulunmamaktadır. O halde, eşit kusurlu eş yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilemez (TMK m. 174/1-2). Bu durumda; davalı-karşı davacı kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilecek yerde yazılı şekilde tazminatlara hükmedilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.