Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2018/620 K.2018/12301

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından tazminatlar ve nafakalar yönünden; davalı erkek tarafından ise tazminatlar ve yargılama gideri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davacı kadının tüm, davalı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma kararı yabancı mahkemece verilmiş, bu karar Türkiye'de tanınmış, tanımaya ilişkin karar 26.06.2013 tarihinde kesinleşmiştir. Tanınmakla, yabancı mahkeme kararı kesinleştiği andan itibaren geçerli olmak üzere hüküm ve sonuç doğurmuştur (5718 s. MÖHUK m. 59). Yabancı mahkemece tarafların kusur belirlemesi yapılmaksızın boşanmalarına karar verildiği görülmektedir. O halde, davalı tarafa kusur yüklenmesi doğru olmamıştır. Boşanma sonucu tazminata hükmedilebilmesi için, tazminat yükümlüsünün kusurunun varlığı gerekir. Hal böyleyken, davalı erkeğin ağır kusurlu olduğunun kabulü ve bu yanılgılı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı kadın lehine maddi ve manevi tazminata (TMK m. 174/1,2) hükmedilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalı erkek asıl davaya vermiş olduğu cevap dilekçesinde maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuştur. Davalı erkeğin maddi ve manevi tazminat talepleri hakkında olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulmaması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.