KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2018/6529 E., 2019/2576 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Mart 2019
- Mahkemesi
- Aile Mahkemesi
- Dava türü
- Boşanma
Karar Metni
302 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından; nafaka ve tazminatların miktarları yönünden, davalı erkek tarafından ise; kusur belirlemesi, nafaka ve tazminatlar yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 12/03/2019 günü duruşmalı temyiz eden davalı ... vekili Av ... geldi. Karşı taraf temyiz eden davacı ... ile vekili gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.
2- Mahkemece verilen ilk hüküm, davacı kadının temyizi üzerine, Dairemizce diğer bozma sebepleri yanında "davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminatın da az olduğu" gerekçesiyle bozulmuştur. Mahkemece bozmaya uyularak maddi tazminat yönünden yeniden verilen hüküm, bozma ile güdülen amaca uygun olmayıp yine azdır. Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları boşanmaya yol açan olaylardaki kusur durumları gözetilerek davacı kadın yararına uygun miktarda maddi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönler gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.
3-Boşanmanın eki niteliğindeki tazminatlar boşanma hükmünün kesinleşmesi ile muaccel (ödenir) hale gelir. Mahkemece davacı kadın yararına hükmolunan maddi ve manevi tazminatlar bakımından da boşanma hükmünün kesinleştiği tarihten itibaren faize hükmedilmesi gerekirken, dava tarihinden itibaren tazminatlara faiz yürütülmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2018/6529, K. 2019/2576, 12 Mart 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama