KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2019/1441 E., 2019/3563 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 27 Mart 2019
- Mahkemesi
- ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi
- Davacı-davalı
- ...
- Davalı-davacı
- ...
- Dava türü
- Boşanma
Karar Metni
290 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından, davalı-karşı davacı kadının kabul edilen davası, kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar, velayet düzenlemesi ve yargılama giderleri yönünden; davalı-karşı davacı kadın tarafından ise, davacı-karşı davalı erkeğin kabul edilen davası, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakaların miktarı, kişisel ilişki düzenlemesi ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.
2-Toplanan delillerden, davalı-karşı davacı kadının bir adet ...’da, iki adet Develi/...’de konut niteliğinde taşınmaz ile 40.000,00 TL değerinde motorlu taşıtının bulunduğu, tanıklarının beyanına göre tarafların fiilen ayrı yaşadıkları dönemde kendisinin ve yanında bulunan ortak çocukların geçimini ... ilinde bulunan taşınmazından elde ettiği kira geliri ile sağladığı, diğer taşınmazlarından da gelir elde etme imkanının bulunduğu, sahip olduğu malvarlığına göre boşanma nedeniyle yoksulluğa düşmeyeceği anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanunu'nun 175. maddesi koşulları oluşmamıştır. Davalı-karşı davacı kadının yoksulluk nafakası isteminin reddi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.
3-Yargılama sırasında kendisini vekil vasıtasıyla temsil ettirmeyen davacı-karşı davalı erkek yararına kabul edilen boşanma davası sebebiyle vekalet ücretine hükmolunması usul ve kanuna aykırı olup, hükmün bu sebeple de bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2019/1441, K. 2019/3563, 27 Mart 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama