Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2019/2129 K.2019/6644

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından kusur belirlemesi ve reddedilen maddi-manevi tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflar arasında görülen boşanma davasında ilk derece mahkemesince davanın kabulüne karar verilerek kadının fer’ilere yönelik talepleri reddedilmiştir. Davacı kadın, hükme karşı kusur belirlemesi ve reddedilen tazminat talepleri yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuş ve bölge adliye mahkemesi kadının başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

İlk derece mahkemesi kararında; taraflar arasında sevgi ve saygı bulunmadığı, tarafların birbirlerini küçümsedikleri, davacı kadının evi terk ettiği ve eşyaları almak için eve gittiklerinde kadının babasının erkeği tehdit ettiği belirtilerek boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduklarına hiikmedilmiştir. İlk derece mahkemesi hükmüne karşı kadın tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş ve bölge adliye mahkemesi; erkeğin küçük düşürücü sözlerinin olduğu, kadının da ev işlerini yapmakta özensiz olduğundan bahisle; ilk derece mahkemesinin eşit kusur tespitinin yerinde olduğunu belirterek kadının başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

İlk derece mahkemesi hükmüne karşı sadece davacı kadın tarafından istinaf kanun yoluna başvurulduğu halde, kadına ilk derece mahkemesince kusur olarak yüklenmeyen ev işlerini yapmakta özensiz davrandığı vakıasının bölge adliye mahkemesi tarafından kusur olarak yüklenmesi doğru olmamıştır.

Bu durumda; boşanmaya sebebiyet veren olaylarda gerçekleşen ve bölge adliye mahkemesince kabul edilerek erkek tarafından temyiz edilmediğinden kesinleşen kusurlara göre eşine küçük düşürücü sözler söyleyen erkek tam kusurludur.

Gerçekleşen bu durum karşısında, boşanmaya sebep olan olaylar sebebiyle kişilik hakları zarar gören, mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen kusursuz olan davacı kadın yararına Türk Medeni Kanunu'nun 174. maddesi gereğince uygun miktarda maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesi sonucu bu taleplerinin reddi doğru bulunmamıştır.