Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2019/2392 K.2019/4380

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından, kadının ziynet alacağı davasının kabulü ve kesinleşen yönler hakkında mahkemece yeniden hüküm kurulması yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece bozma öncesi verilen 29.01.2015 tarihli ilk hükümde, taraflarca karşılıklı açılan her iki boşanma davasının kabulüne, davalı-karşı davacı kadının yoksulluk nafakası talebinin ise reddine karar verilmiş, hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından "Kusur belirlemesi, reddedilen yoksulluk nafakası ve tazminat talepleri ile ziynet alacağı talebi hakkında esastan hüküm kurulmaması ve vekalet ücreti" yönünden temyiz edilmiştir.

Dairemizin 2015/10180 esas, 2016/1445 karar sayılı ilamıyla, davalı-karşı davacı kadının yoksulluk nafakasına yönelik temyiz itirazı yerinde görülmemiş, kadının usulünce mahkemeye bildirdiği tanıklardan ...'un dinlenmediği ve kadına ziynet alacağı talebine yönelik harç eksikliğini tamamlaması yönünde usulünce süre verilmediği gerekçesiyle hüküm bozulmuş, bozma sebebine göre davalı-karşı davacı kadının "Kusur belirlemesi, tazminatlar ve vekalet ücretine" yönelik temyiz itirazlarının ise şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Bozulmasına karar verilen hususlar yönünden yeniden yapılan yargılamada temyiz edilmeyerek kesinleşen kısımlar ile bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşen kısımlar hakkında yeniden hüküm kurulamaz. Her iki dava hakkında verilen boşanma hükmü temyiz edilmeyerek, kadının yoksulluk nafakası talebinin reddi ise bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiştir.

Buna rağmen mahkemece bu husus dikkate alınmaksızın her iki boşanma davası hakkında yeniden ayrı ayrı boşanma hükmü kurulması ve davalı-karşı davacı kadının yoksulluk nafakası talebinin yeniden reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

2-Davalı-karşı davacı kadın birleşen dava dilekçesinde kendisine düğünde takılan 90 çeyrek altın, 17 bilezik ve 3000,00 TL takı parası alacağı toplamından ibaret 42.636,00 TL'nin yasal faiziyle birlikte erkekten tahsilini istemiş, mahkemece yapılan yargılama sonucunda birleşen ziynet alacağı davasının kabulü ile taleple bağlı kalınarak 42.636,00 TL'nin birleşen dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte erkekten tahsili ile kadına ödenmesine karar verilmiştir.

Mahkemece hüküm altına alınan ziynetlerin ayrı ayrı cins, nitelik, miktar ve değerleri gerek kısa kararda gerekse kısa karara uygun olarak düzenlenen gerekçeli karar hüküm fıkrasında gösterilmemiştir.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinin (2). fıkrasında; hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında: açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerektiği, aynı Yasanın 298. maddesinin (2.) fıkrasında da, gerekçeli kararın, tefhim edilen hükme aykırı olamayacağı hükme bağlanmıştır.

Bu düzenlemeye göre; dava dilekçesi, bilirkişi raporu gibi herhangi bir belgeye atıf yapılarak hüküm kurulamaz.

Gerek tefhim edilen ve zabıtla belirlenen kararda, gerekse buna uygun düzenlenmesi zorunlu gerekçeli kararda hüküm altına alınan eşyanın cins, nitelik, miktar ve değerlerinin ayrı ayrı gösterilmesi ve taraflara yüklenen borç ile tanınan hakkın infazda güçlük çıkarmayacak biçimde belirtilmesi gerekirken bu yön gözetilmeden yazılı şekilde ziynet eşyalarının tek tek cins, nitelik, miktar ve değerleri gösterilmeksizin hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.