Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2019/2613 K.2019/8780

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından; kendi boşanma davasının reddi ile ziynet alacağı davası yönünden; davalı-karşı davacı erkek tarafından ise kendi boşanma davasının reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı-karşı davalı kadın aleyhine hükmolunan ziynet alacağına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Kadın aleyhine ilk derece mahkemesince; ziynet eşyaları yönünden karar verilmesine yer olmadığına yönelik verilen karar her iki tarafça istinaf edilmiş olup, istinaf istemi bölge adliye mahkemesince esastan reddedilmiştir. Hükme esas ziynet eşyası davasına yönelik talep edilen bedel karar tarihi itibariyle temyiz edilebilirlik sınırının altında kaldığından (HUMK m. 362) kesin niteliktedir. Açıklanan sebeple davacı-karşı davalı kadının bu yöne ilişkin temyiz isteğinin reddi gerekmiştir.

2-Tarafların boşanma davası yönünden temyiz itirazlarına hasren yapılan incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına, karar vermek gerekmiştir.