Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2019/4393 K.2019/8563

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara,kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2- İlk derece mahkemesince, evlilik birliğinin devamı sırasında davalı-karşı davacı erkeğin, davacı-karşı davalı kadına karşı, şiddete yönelik eylemlerde bulunduğu, öfke kontrolü yapamadığı, tarafların maddi sorunlar nedeni ile tartıştıkları, davacı-karşı davalı kadının, erkeğe yönelik “Sen erkekmisin, kes sesini” şeklinde aşağılayan söylemlerde bulunduğu, kadının hafif kusurlu, erkeğin ağır kusurlu olduğu gerekçesiyle, tarafların boşanmalarına, kadın yararına 10.000,00 TL maddi, 7.000,00 -TL manevi tazminata hükmedilmistir.

İstinaf kanun yoluna davalı-karşı davacı erkek kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen manevi tazminat ve tazminat taleplerinin reddi yönünden başvurmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, kadının erkeğin kız kardeşine tokat attığı, oturduğu muhiti beğenmeyip lüks bir yerde oturmak istemesi iddialarına, erkeğin cevap ve karşı dava dilekçesinde dayandığı, anılan hususların dinlenen tanık beyanlarıyla ispatlandığı, bu vakalar ilk derece mahkemesince kadına kusur olarak yüklenilmemiş ise de, belirtilen durumların kadına kusur olarak yüklenmesi halinde dahi erkeğin daha ağır kusurlu olduğu gerekçesi ile erkeğin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince kadına eklenen kusurlar, davacı-karşı davalı kadın tarafından temyiz edilmeyerek kesinleşmiştir.

Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere, ilk derece mahkemesi ve bölge adiye mahkemesince belirlenen tarafların kusurlu davranışlarına göre, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda eşit derecede kusurlu oldukları anlaşılmaktadır. TMK 174/1-2 maddesi koşulları kadın yararına oluşmamıştır. Bu husus gözetilmeden erkeğin ağır kusurlu olarak kabulü ve bu yanılgılı kusur belirlemesine bağlı olarak kadın yararına maddi manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.