Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2019/4778 K.2019/8854

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından manevi tazminat ve yoksulluk nafakası miktarları yönünden; davalı-karşı davacı erkek tarafından ise kadının davasının kabulü, aleyhine hükmedilen tazminat, nafaka ile manevi tazminat talebinin reddi ve velayet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olmasına ve özellikle mahkemece, davalı-karşı davacı erkeğe kusur olarak yüklenen sadakatsizlik vakıasının güven sarsıcı nitelikte olduğu, davalı-karşı davacı kadına kusur olarak yüklenen eşine aşağılayıcı söz ve davranışta bulunduğunun ispatlanamadığı ve yine kadına kusur olarak yüklenen ailesinin eşine fiziksel şiddet uyguladığı vakıasında ise, kadının etkisinin olduğunun ispatlanamadığından davacı-karşı davacı kadına kusur olarak yüklenemeyeceği, ancak toplanan delillerden kadının birlik görevlerinin ihmal ettiği anlaşılmaktadır.

O halde, mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışlarına göre boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin yine de ağır kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre, davalı-karşı davacı erkeğin tüm, davacı-karşı davalı kadının ise aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı-karşı davalı kadın yararına hükmedilen toplu yoksulluk nafakası azdır. Mahkemece Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.