Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2019/7651 K.2019/12278

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından 20.06.2019 tarihli ek karar ile kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı erkeğe noksan temyiz harcının tamamlanması için gönderilen muhtıra 14.05.2018 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı erkek noksan harcı 21.05.2018 tarihinde süresinde yatırmış olmasına rağmen, mahkemece verilen 20.06.2019 tarihli ek karar ile eksik temyiz harcının ve posta giderinin usulüne uygun ihtara rağmen süresinde yatırılmadığı gerekçesiyle temyiz talebinden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiştir. Davalının harç ve posta gideri noksanlığını süresinde tamamlaması nedeniyle temyiz talebinden vazgeçilmiş sayılmasına ilişkin 20.06.2019 tarihli ek karar yerinde olmadığından bozularak kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

2- Davalı erkeğin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a)Davalı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b)Boşanma kararıyla birlikte hüküm altına alınan boşanmanın fer'isi niteliğindeki maddi ve manevi tazminatlar, ancak boşanma hükmünün kesinleşmesiyle muaccel hale gelir. Faize de bu tarihten itibaren hükmedilmesi gerekirken, dava tarihinden itibaren maddi ve manevi tazminata faiz yürütülmesi usul ve kanuna aykırı ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK m. 438/7).

c)Davalı erkeğin boşanmaya sebep olan olaylarda tam kusurlu olduğu gerekçesiyle davacı kadın yararına maddi ve manevi tazminata hükmolunduğu hükmün gerekçesinde belirtilmiştir. Ancak davacı kadın yararına tazminatlara hükmolunduğu halde gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 8. bendinde infazda tereddüt yaratacak şekilde "10.000 TL maddi ve 10.000 TL manevi tazminatın davacıdan alınarak davalıya verilmesine" yazılması doğru olmayıp bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün de düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK m. 438/7).