Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2020/4305 K.2020/5835

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, nafakaların ve tazminatların miktarı yönünden; davalı erkek tarafından ise kusur belirlemesi, kendi reddedilen ve kadın lehine hükmedilen tazminatlar, yoksulluk nafakası ile velayetler yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, davacı kadın tarafından açılan boşanma davasında yapılan yargılama sonucunda ilk derece mahkemesince davalı erkeğin tamamen kusurlu olduğundan bahisle davanın kabulüne karar verildiğinin, kararın davacı kadın tarafından tazminatların ve iştirak nafakasının miktarı ve yoksulluk nafakasının reddi, davalı erkek tarafından ise tüm yönlerden istinaf edildiğinin, bölge adliye mahkemesince, davacı kadın tarafından kusur belirlemesi istinaf edilmediği halde, erkeğin kusurlarına ilaveten eşine şiddet uygulama kusurunun yüklendiğinin,

davacı kadın tarafından kusur belirlemesi istinaf edilmediği için erkeğe bu eylemin kusur olarak yüklenemeyeceğinin, fakat bölge adliye mahkemesince kabul edilen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışlara göre erkeğin yine de tamamen kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre; davacı kadının tüm, davalı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.