Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2021/2396 K.2021/4131

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından, kusur belirlemesi, reddedilen tazminat talepleri ve yoksulluk nafakası yönünden; davalı-karşı davacı kadın tarafından ise kendi boşanma davasının reddi, kusur belirlemesi ve reddedilen tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı kadının tüm, davacı-karşı davalı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-İlk derece mahkemesince erkeğin asıl boşanma davası ile kadının karşı boşanma davasının reddine, kadın ağır kusurlu kabul edilerek erkeğin birleşen boşanma davasının kabulüyle tarafların boşanmalarına, boşanmanın ferilerine, erkek yararına maddi ve manevi tazminata, kadının ise tazminat ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddine hükmedilmiş, hükme karşı taraflarca istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine bölge adliye mahkemesince erkeğin istinaf taleplerinin reddine, kadının ise istinaf taleplerinin kısmen kabulüyle tarafların eşit kusurlu oldukları belirtilerek erkeğin tazminat taleplerinin reddine, kadın yararına aylık 500 TL yoksulluk nafakasına hükmedilmiştir.

Davalı-karşı davacı kadın, erkeğin birleşen davasına cevap dilekçesinde “Yoksulluk nafakası” talep etmemiş olup, bu konuda usulüne uygun bir şekilde ıslah talebinde de bulunmamıştır. 6100 sayılı HMK’nın 26. maddesinde açıkça düzenlendiği üzere, hakim talep sonucu ile bağlı olup, talepten fazlasına karar verilemez. Bu husus gözetilmeksizin davalı-karşı davacı kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerekmiştir.