Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2021/3292 K.2021/4760

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen tazminatlar ve istinaf yargılamasında vekâlet ücretine hükmedilmemesi yönünden; davalı kadın tarafından ise boşanma hükmü ve tazminatlar ile nafakaların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı kadın tarafından, ilk derece mahkemesince verilen hükme karşı boşanma hükmü yönünden istinaf kanun yoluna başvurulmayıp sadece boşanmanın ferileri yönünden başvurulmakla, hüküm boşanma yönünden kesinleşmiştir. Bu itibarla, davalı kadının kesinleşen boşanma hükmüne yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı kadının tüm, davacı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b-Boşanma sebebiyle manevi tazminata hükmedilebilmesi için, boşanmaya sebebiyet veren vakıaların tazminat talep eden eşin kişilik haklarına saldırı niteliği taşıması zorunludur. Yapılan yargılama ve toplanan delillerden; boşanmaya sebebiyet veren davacı erkeğin fiili ayrılığa neden olma ve bağımsız konut temin etmeme kusurları davalı kadının kişilik haklarına saldırı niteliğini taşımamaktadır. Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi koşulları kadın yararına oluşmamıştır. O halde, davalı kadının manevi tazminat isteminin reddi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.