Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2021/6889 K.2021/6523

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından ziynet alacağı talebinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: Davacı-davalı kadın tarafından açılan ziynet alacağı davasının yapılan yargılaması sonucunda kadının ziynet davasının reddine karar verilmiş, verilen karar yukarıda gösterildiği üzere temyiz edilmiştir.

Davacı-davalı kadın dava dilekçesinde düğünde takılan bir kısım ziynetin aynen, olmadığı taktirde bedelinin tarafına verilmesine karar verilmesini talep etmiş, davalı-davacı erkek ise kadına evlenirken takılan takıların davacı-davalı kadın tarafından satılarak kendisi adına araç alındığını belirterek talebin reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonrasında kadının ziynetlerinin erkek tarafından elinden alındığını ve geri verilmediğini ispatlayamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Her ne kadar mahkemece davacı-davalı kadının iddiasını ispatlayamadığının kabulü ile davanın reddine karar verilmiş ise de; dosya içeriğine göre davacı-davalı kadının evden fiziksel şiddete uğrayarak ve yaralanarak ayrıldığı, sonrasında müşterek haneye hiç geri dönmediği, davalı-davacı erkeğin ise kadının ziynetlerini satmak suretiyle kendine araç aldığı yönündeki iddiasını ispata yarar delil ibraz edemediği anlaşılmaktadır.

Hal böyle iken, kadının evden ayrılış biçimi de göz önüne alındığında davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.