Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2021/8674 K.2021/10267

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından kusur belirlemesi, manevî tazminatın reddi ile maddî tazminata yönelik verilen karar yönünden; davalı-karşı davacı erkek tarafından ise kusur belirlemesi, kadının maddî tazminat talebinin reddedilmemesi, kendi manevî tazminat talebinin reddi ve kadına verilen ikinci vekâlet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-karşı davalı kadın dava dilekçesinde, tüm birikimlerini evlilik için harcadığını, maddî ve manevî acı çektiğini, evlilik nedeniyle ve evlenme sürecinde uğradığı maddî zarar boşanma sürecinin masrafları, tüm birikimlerini tüketmiş olduğunu, yıllardır maddî zarara uğramasından dolayı 75.000.000 TL maddî tazminat talebinde bulunmuştur.

İlk derece mahkemesince davacı-karşı davalı kadının maddî tazminat talebi Türk Medeni Kanunu'nun 174/1. maddesi kapsamında kabul edilerek kadın yararına 2.500 TL maddî tazminata karar verilmiştir.

Tarafların istinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince, kadının maddî tazminat talebi Türk Medeni Kanunu’nun 174/1. maddesi kapsamında olmayıp, harca tabi bağımsız bir talep olduğu gerekçesiyle bu talep yönünden ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Hakimin davayı aydınlatma görevi çerçevesinde (HMK m. 31) davacı-karşı davalı kadının talep ettiği maddî tazminatın Türk Medeni Kanunu'nun 174/1. maddesi kapsamında olup olmadığı, niteliğinin ve hangi alacak talebi için ne miktarda talebinin olduğunun açıklattırılıp, açıklamaya göre bu taleplerinden Türk Medeni Kanunu'nun 2. kitabından kaynaklanan davalardan olmayan kısımları yönünden nispi harcın peşin kısmının yatırılması için usulüne uygun olarak süre verilmesi, (Harçlar Kanunu m. 30-32) ve görev hususu da düşünülerek deliller değerlendirilip sonucu uyarınca bir karar verilmesi aksi halde.

Harçlar Kanunu'nun 30. maddesi gereğince işlem yapılması gerekirken, belirtilen hususlar gözetilmeden, talebin tümüyle alacak talebi olarak nitelendirilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir