Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2022/825 K.2022/3222

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı erkek mirasçıları tarafından, kusur belirlemesi ve kadının davasında aleyhine hükmedilen yargılama giderleri ile vekâlet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı erkek mirasçılarının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasının yargılaması devam ederken davalı-davacı erkek ölmüş, akabinde de davacı-davalı kadın kendi davasından feragat ettiğini beyan etmiştir. İlk derece mahkemesi, kadının davasının feragat nedeniyle ve erkeğin davasının da ispat edilememiş olması nedeniyle reddine karar vermiştir. Hükme karşı erkek mirasçıları tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş ve bölge adliye mahkemesi yerel mahkemenin kararını kaldırarak her iki dava hakkında da karar verilmesine yer olmadığına ve “sağ kalan eşin boşanmaya neden olacak şekilde kusurlu olmadığının tespitine” karar vermiştir. Bölge adliye mahkemesi, davacı-davalı kadının davasında kadın lehine vekâlet ücretine hükmetmiş ve yargılama giderlerinin de mirasçılardan tahsiline karar vermiştir.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 310/1. maddesine göre, feragat veya kabul beyanında bulunan taraf, davada aleyhine hüküm verilmiş gibi yargılama giderlerini ödemeye mahkûm edilir. Davacı-davalı kadının erkek eşin ölümü nedeniyle konusuz kalan kendi davasındaki feragat beyanı nedeniyle, kadının davasında mirasçılar lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekirken; davacı-davalı kadın lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi ve yargılama giderlerinin davalı-davacı erkek mirasçılarının üzerinde bırakılması doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.