Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2023/3043 K.2024/240

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve karşı davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince kadının istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, kadının diğer; erkeğin tüm istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-karşı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı erkek vekili dava dilekçesinde; kadının müvekkilini evden kovduğunu ve hakaret ettiğini iddia ederek 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi gereğince tarafların boşanmalarına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; asıl davanın reddini istemiş, erkeğin birlik görevlerini yerine getirmediğini, sadakatsiz olduğunu, müvekkiline hakaret ettiğini, şiddet uyguladığını iddia ederek karşı davanın kabulü ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesi gereğince tarafların boşanmalarına, kadın yararına aylık 2.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakalarına, 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı-karşı davacı kadının, erkeğe "şerefsiz, pezevenk, orospu çocuğu, herkes senin ne mal olduğunu bilsin" şeklinde sözler söyleyerek hakaret ettiği, yersiz kıskançlıklar gösterdiği, erkeğin kredi kartı borcunu ödedikten sonra maaşından kalanı kadına verdiği ve kadının maaşını kendisine harcadığı, erkeği evden kovduğu, davacı-karşı davalı erkeğin ise kadına şiddet uyguladığı, boşanmaya sebep olan olaylarda kadının ağır, erkeğin az kusurlu olduğu,

erkeğin süresinde tazminat talep etmediği gerekçesiyle asıl ve karşı davanın kabulüne, tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesi gereğince boşanmalarına, erkeğin manevî tazminat talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına, kadının tedbir ve yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine, kadının süresinde talep edilmeyen 22.03.2018 tarihinde talep ettiği manevî tazminat talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı-karşı davalı erkek vekili, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; karşı davanın kabulü, kusur belirlemesi, manevî tazminat talebinin reddi yönlerinden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı-karşı davacı kadın vekili, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kusur belirlemesi ve tazminat taleplerinin reddi yönlerinden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflar hakkında vesayet altına alınmalarının gerekip gerekmediği yönünde yapılan araştırmalar sonucunda tarafların vesayet altına alınmalarına gerek olmadığının anlaşıldığı, İlk Derece Mahkemesince; boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-karşı davacı kadının ağır, davacı-karşı davalı erkeğin hafif kusurlu olduğu gerekçesiyle karşılıklı açılan boşanma davalarının kabulüne karar verilmiş ise de;

toplanan delillerden İlk Derece Mahkemesince davacı-karşı davalı erkeğe yüklenen şiddet vakıasının zaman zaman gerçekleştiği, davacı-karşı davalı erkeğe yüklenen bu kusurun bu şekilde düzeltilmesi gerektiği, yine erkeğin ayrıca zaman zaman ağır hakaret ettiği, güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, birlik görevlerini yerine getirmediği, davalı-karşı davacı kadının tanık beyanlarında yer alan diğer ifadelerin soyut olduğu, ifadelerde net bir tarih bulunmadığı,

İlk Derece Mahkemesince davalı-karşı davacı kadına yüklenen kusurlu davranışların gerçekleştiği, davacı-karşı davalı erkeğin tanık beyanlarında yer alan sair vakıalar soyut olduğu gibi, vakıalardan sonra evlilik birliği devam ettiğinden davacı-karşı davalı erkeğin bu vakıalar yönünden davalı-karşı davacı kadını affettiği, en azından hoşgörü ile karşıladığı, affedilen ya da hoşgörü ile karşılanan vakıaların kusur belirlemesinde dikkate alınamayacağı, dosyada mevcut mesajların fotokopi olduğu, yine mesajlarda kopukluk olduğu gibi kimden, ne zaman gönderildiğinin anlaşılamadığı,

bu durum karşısında boşanmaya sebep olan olaylarda davacı-karşı davalı erkeğin ağır, davalı - karşı davacı kadının az kusurlu olduğu, evlilik birliğinin devamında, taraflar bakımından korunmaya değer yarar kalmadığı, İlk Derece Mahkemesince karşılıklı açılan boşanma davalarının kabulüne karar verilmesinin sonucu itibariyle doğru olduğu, davalı-karşı davacı kadının emekli olduğu, adına kayıtlı taşınmazlarının bulunduğu, boşanmakla yoksulluğa düşmeyeceği, tedbir nafakasının mahiyeti dikkate alındığında kadın yararına tedbir nafakası koşulları oluşmadığı,

evlilik birliğinin sarsılmasına sebep olan olaylara tazminat isteyen davalı-karşı davacı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların onun kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği ve boşanma sonucu bu eşin, en azından diğerinin maddî desteğini yitirdiği,

tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları dikkate alınarak kadın yararına uygun miktarda maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi gerektiği, İlk Derece Mahkemesince davacı-karşı davalı erkeğin yasal süresinden sonra tahkikat aşamasında sunduğu dilekçe ile talep ettiği manevî tazminat talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi isabetli olduğu, manevî tazminat isteği, niteliği itibarıyla tektir ve bölünemez olup; bölümler halinde istenemeyeceği;

bu bakımdan davalı-karşı davacının 22.03.2018 tarihli dilekçesi ile talep ettiği manevî tazminat talebi hakkında davalı-karşı davacının istinafa geldiği de gözetilerek karar verilmesine yer olmadığına dair hüküm tesisi isabetli olduğu gerekçesi ile kadının kusur belirlemesi, maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine ilişkin istinaf talebinin kabulüne, gerekçe değiştiğinden İlk Derece Mahkemesi kararının tamamen kaldırılmasına,

yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle asıl ve karşı davanın kabulüne, tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesi gereğince boşanmalarına, erkeğin manevî tazminat talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına, kadının tedbir ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddine, kadın yararına 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata, kadının 22.03.2018 tarihli dilekçesi ile talep ettiği manevî tazminat isteği hakkında karar verilmesine yer olmadığına, kadının diğer, erkeğin tüm istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-karşı davalı erkek vekili, Bölge Adliye Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; karşı davanın kabulü, kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar ile müvekkilinin tazminat talepleri konusunda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi yönlerinden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Dava, boşanma davası olup, uyuşmazlık, karşı davanın ispatlanıp ispatlanamadığı, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadın yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesinin yasal koşullarının oluşup oluşmadığı ve miktarlarının dosya kapsamına, hakkaniyete, tarafların sosyal ve ekonomik durumlarına uygun olup olmadığı, erkeğin manevî tazminat talebi konusunda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş olmasının isabetli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 166 ncı, 174 üncü maddeleri. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme 1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı-karşı davalı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,