Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2023/8863 K.2024/5729

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma ve ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince karşılıklı boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine, davacı-karşı davalı tarafın ziynet alacağı davasının kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı- karşı davacı erkek tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı davacı- karşı kadın vekili tarafından 10.08.2023 tarihli dilekçesi ile ziynet alacağına ilişkin tavzih isteminde bulunulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi'nce 11.09.2023 tarihli ek karar ile yasal koşulları oluşmadığından tavzih talebinin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı- karşı davalı kadın vekili tarafından ziynet alacağı yönünden temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 13.09.2023 tarihli ek karar ile hükmün ziynet alacağına yönelik kısmına ilişkin temyiz dilekçesinin, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 366 ncı madde yollamasıyla 346 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca kesin olduğu gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Ek kararlar davacı- karşı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi; temyiz konusu kararın, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı madde yollamasıyla 346 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca kesin olduğu gerekçesiyle davacı- karşı davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 13.09.2023 tarihli ek kararı ile davacı- karşı davalı vekilinin tavzih talebinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesi'nin 11.09.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 11.09.2023 tarihli ek kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde, temyiz dilekçesi kararı veren mahkeme tarafından ancak temyiz kanuni süreden sonra yapılır veya temyizi kabil olmayan bir karara ilişkin olursa reddedilir. Bölge Adliye Mahkemesi'nin asıl tarihli kararı verildiği anda kesin olup, temyizi kabil değildir. Temyizi kabul olmayan bir hükmün tavzihi isteği ile verilen kararlar da temyiz edilemez. Davacı- karşı davalı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi'nin11.09.2023 tarihli ek kararına yönelik temyiz talebinin bu sebeple reddine karar verilmesi gerekmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 13.09.2023 tarihli ek kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre asıl davada hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam ziynet miktarı Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen 13.09.2023 tarihli ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu ek kararın onanması gerekir.