Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/10616 K.2025/3372

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek vekili tarafından davanın kabulü, kişisel ilişki süreleri, vekâlet ücreti yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davacı anne anlaşmalı boşanma kararı ile kurulan kişisel ilişkinin kaldırılması ya da tekrar düzenlenmesi talebiyle eldeki davayı açmıştır .İlk Derece Mahkemesince, çocuk ile baba arasında kişisel ilişkinin sınırlandırılmasını gerektirir bir durum bulunmadığı, boşanma ilamındaki kişisel ilişkinin yerinde olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı anne tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince çocuğun yaşı, uzman raporunda babanın Pazar günleri çocukla kişisel ilişki kurulmasını istediğini belirtmesi göz önüne alınarak annenin kişisel ilişkinin kaldırılması talebinin reddine, boşanma dosyasındaki kişisel ilişkinin kaldırılması ile yerine baba ile çocuk arasında her ayın 1. ve 3. Pazar günleri saat 10.00’dan 17.00’ye kadar kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.Hüküm davalı baba tarafından temyiz edilmiştir.

Kişisel ilişki düzenlenirken çocuğun yüksek yararı, yaşı ve anne ve babalık duygusunun tatmini ve infaz edilebilir nitelikte olması hususları birlikte değerlendirilerek çocuğun kişisel gelişimine en uygun düzenleme tercih edilmelidir. Çocuk anne ve babası ile düzenli kişisel ilişki kurma ve bu ilişkiyi sürdürme hakkına sahiptir. Anne ve babası ayrı olan çocuğun ebeveynleriyle düzenli kişisel ilişki kurması ve bu ilişkiyi sürdürmesi çocuk için bir hak olduğu gibi, anne ve baba için de haktır. Kişisel ilişki sadece çocuğun yüksek yararı gerektirdiği takdirde kısıtlanabilir veya kaldırılabilir.

Somut olayda, velayeti annede olan çocuk ile baba arasında kurulan kişisel ilişki süresi, çocuğun artık dört yaşına yakın olduğu değerlendirildiğinde yetersiz görülmüştür. Çocuk ile baba arasında babalık duygularını tatmine elverişli, çocuğun da baba sevgisi ve şefkatini tatmasına yeterli, annenin velayet hakkını da engellemeyecek sekilde daha uygun süreli kişisel ilişki tesisi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun`un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesinin kararının düzeltilerek onanması gerekmiştir.