Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/4525 K.2025/1454

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi ve davanın reddi yönünden temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü;

İlk Derece Mahkemesince; davalı kadının eşine karşı aşırı kıskanç davrandığı, sürekli eşinin telefonunu alıp incelediği, eşine karşı, "sen erkek misin, senden koca olmaz, ben bırakıp gideceğim, ben 23 yaşında bir genç kızım, ayaklarımı uzatırım, kim olsa alır beni" şeklinde konuştuğu, eşini kıskandırmak için başkalarıyla ilgili asılsız iddialarda bulunduğu, eşinin annesine karşı "sizinle görüşmeyecek, dışarı çıkmayacak, arkadaşları olmayacak" şeklinde konuşarak,

eşinin teyzesine, "senin yeğenin erkek değil" şeklinde konuştuğu, eşine karşı "sen adam mısın, sen insan mısın" şeklinde konuştuğu gerekçesi ile evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında tam kusurlu olduğu, davacı erkeğin kusursuz olduğunun tespiti ile davacı erkek tarafından açılan boşanma davasının kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı davalı kadın vekili tarafından kusur belirlemesi, boşanma davasının kabulü, erkek lehine kabul edilen tazminatlar, reddedilen yoksulluk nafakası ve tazminatlar ile tedbir nafakası miktarı yönünden, davacı erkek vekili tarafından tazminat miktarları yönünden istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda, dosya kapsamı ve toplanan delillerden; davalı kadın tarafından sunulan mesaj kayıtlarından erkeğin yargılama sırasında müşterek konuta gittiği ve burada tarafların öpüştükleri ve sarıldıklarının anlaşıldığı,

bu davranışları sebebiyle tarafların birbirlerine yönelik ileri sürdükleri vakıaları affettikleri, en azından hoşgörü ile karşıladıklarının kabulünün gerektiği, taraflara İlk Derece Mahkemesince gösterilen gerekçe ile kusur yüklenemeyeceğinden davacı erkek tarafından açılan boşanma davasının reddine karar verilmesi gerekirken kabul edilmesinin yerinde olmadığı değerlendirilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi ve boşanma davasının reddi yönünden temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davalı kadın yargılama devam ederken erkeğin ortak konuta geldiğini, erkeğin kadınla sohbet edip, öpüşüp sarıldığını, sonrasında evden ayrıldığını iddia ettiği, davacı erkeğin ise erkeğin ortak konuta eşyaları konuşmak için gittiğini, herhangi bir yakınlaşma olmadığını, kadının barışmak istediğini beyan ettiği anlaşılmıştır.

Bölge Adliye Mahkemesince yapılan incelemede, kadın tarafından sunulan mesaj kayıtlarından erkeğin yargılama sırasında müşterek konuta gittiği ve burada tarafların öpüştükleri ve sarıldıklarının anlaşıldığı, bu davranışları sebebiyle tarafların birbirlerine yönelik ileri sürdükleri vakıaları affettikleri şeklinde değerlendirme yapılmış ise de, sunulan mesaj kayıtları ve taraf beyanları birlikte değerlendirildiğinde, af iddiasına konu kadın tarafından sunulan mesajlar,

tarafların kusurlu eylemleri ve birbirlerini affettiklerinin veya en azından hoşgörü ile karşıladıklarının kabulü için yeterli olmadığı gibi mesajlardan sonra tarafların birlikte yaşamadığının ve bu vakıanın af kapsamında değerlendirilemeyeceğinin kabulü gerekir.

O halde Bölge Adliye Mahkemesince usulüne uygun olarak dosyaya sunulan deliller dikkate alınarak, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, sabit görülen vakıalar ile bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepler açıkça gösterilerek istinaf incelemesi yapılmak suretiyle bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde açılan davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.