Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/6440 K.2025/2859

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, nafaka, maddî ve manevî tazminat yönünden; davalı kadın vekili tarafından ise kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, ortak çocuğun velâyeti, maddî ve manevî tazminat ile yoksulluk nafakasının miktarı, davalı yararına vekâlet ücretine hükmedilmemesi yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle Mahkemece her ne kadar kadına sadece evlilik birliği içerisinde ev ile gerektiği kadar ilgilenmediği vakıası kusur olarak yüklenmiş ise de kadının son olayda kayınpederinin ve yakınlarının önünde erkeğe hitaben "sen erkek misin" diyerek hakaret ettiğinin, bu nedenle kadına bu vakıanın da kusur olarak yüklenmesi gerektiğinin,

yine erkeğin sadakatsizlik şeklinde belirlenen kusurlu davranışının ise ... sarsıcı davranış boyutunda kaldığının ve ayrıca erkeğin fiili ayrılık döneminde konutun elektrik ve su aboneliklerini kapattırdığının, bu vakıanın da erkeğe kusur olarak yüklenmesi gerektiğinin, tarafların belirlenen ve gerçekleşen kusur durumuna göre boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkeğin yine de kadına nazaran daha ağır kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre davacı erkek vekilinin tüm, davalı kadın vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında kadın yararına hükmolunan maddî ve manevî tazminat azdır. 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 6098 sayılı Kanun'un 50 nci ve 51 inci maddesi hükümleri nazara alınarak, daha uygun miktarda maddî ve manevî tazminat takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.