Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/758 K.2025/4403

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek vekili tarafından güncel değerin belirlenmemesi, faizin başlangıç tarihi yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı erkek vekilinin aşağıdaki paragraf kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davacı tarafından 02.11.2015 tarihinde açılan katılma alacağı davasında Balıkesir 2.Aile Mahkemesi 2015/781 Esas sayılı dosyasında 213.991,00 TL katılma alacağı tespit edilerek davanın kabulüne ve taleple bağlı kalınarak davacı erkek lehine 10.000,00 Tl alacağa hükmedilmiştir. Bu kez davacı tarafından kalan 203.991,00 TL katılma alacağı için eldeki ek dava açılmış ve alacağa ilk dava tarihi olan 02.11.2015 tarihinden itibaren yasal faiz uygulanması talep edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulü ile 203.991,00 TL katılma alacağının karar tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesine tarafların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir. Hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, hüküm altına alınan alacağa temyize konu iş bu ek dava tarihi olan 21.12.2018 tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar verilmesi gerekirken, ek davanın karar tarihi olan 01.12.2020 tarihinden itibaren faiz işletilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.