Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/7921 K.2025/4142

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, velâyet ve tazminatlar yönünden temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü;

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı erkeğin aşağıdaki paragraf kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davacı kadın tarafından açılan boşanma davasının yapılan yargılaması sonucunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, davacı kadın yararına kararın kesinleşmesinden itibaren işleyecek yasal faizi ile 35.000,00 TL maddî, 35.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmiş, kararın her iki tarafça istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davacı kadının tazminat miktarlarına yönelik istinaf talebinin kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 7. bendinin hükümden kaldırılmasına,

davacı kadının tazminat taleplerinin kısmen kabulü ile 60.000,00 TL maddî, 60.000,00 TL manevî tazminatın boşanma hükmünün kesinleşmesinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı erkekten alınarak davacı kadına verilmesine, davalı erkeğin tüm istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince davacı kadının tazminat miktarlarına yönelik istinaf talebinin kabulüne karar verilerek kadın yararına hükmolunan tazminat miktarları arttırılmış, ancak hükümde İlk Derece Mahkemesi kararının sadece maddi tazminata ilişkin 7. bendinin hükümden kaldırılmasına karar verilmiş, İlk Derece Mahkemesinin manevi tazminata ilişkin 8. bendi maddi hata sonucu ayakta kalmıştır.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın ilgili bent yönünden düzeltilerek onanması gerekmiştir.