Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/8430 K.2025/659

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacılar vekili tarafından davanın reddi yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Dava, babaanne ve dede ile torunu arasında kişisel ilişki kurulması isteğine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesince davacılar ve torunları ... arasında saatlik olacak şekilde kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiş, karara karşı davalı anne vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davalı annenin istinaf talebinin kabulü ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davaya konu çocuk ... 2018 doğumlu olup, anne ve babası boşanmış; boşanma kararı ile velâyet davalı anneye bırakılmış, velayetin kullanılması kendisine bırakılmayan baba ile çocuk arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiş ve karar kesinleşmiştir. Kanuna göre olağanüstü haller mevcutsa, çocuğun menfaatine uygun düştüğü ölçüde diğer kişilere özellikle hısımlarına çocukla kişisel ilişki kurulması hakkı tanınabilir (TMK m. 325/1).

Boşanma kararı ile kendisine kişisel ilişki hakkı tanınmış olan baba Avusturya'da yaşamaktadır. Davacılar ve davalı anne ile torun Kahramanmaraş ilinde yaşamaktadır.

Somut olayda babanın yurt dışında yaşadığı, yeniden evlendiği, çocuk sahibi olduğu, Türkiye'ye sınırlı olarak yılda bir defa geldiği, babanın Türkiye'de bulunmadığı tarihlerde dede/babanne ve torun ilişkisinin kurulmasına annenin izin vermediği, bu nedenle davacıların torunları ile aralarında bağ kurmasının neredeyse mümkün olmadığının anlaşıldığı, alınan sosyal inceleme raporunda da çocuk ...'nin babasının kök ailesini tanımasının, babaanne ve dede sevgisi almasının çocuğun aidiyet duygusu gelişimi ve sosyal gelişimi için gerekli bir unsur olduğunun düşünüldüğü,

bu nedenle çocuk ile babaanne ve dede arasında yatılı olmayacak şekilde kişisel ilişki kurulması kararı verilmesinin çocuğun yararına olacağı kanaatine varıldığı yönünde rapor düzenlendiği, davacıların somut olayda babaya tanınan kişisel ilişki süresi içinde torunlarını görme ve aile bağlarını koruma ve geliştirme imkanına sahip olmadıkları anlaşılmakla davacılar ve torun arasında uygun bir kişisel ilişki kurulmasına karar verilmesi gerekmekle davanın reddi doğru görülmemiş ve hükmün bozulmasına karar verilmiştir.