Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/9768 K.2025/1640

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın vekili tarafından davanın reddi yönünden olarak temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Davacı kadın, taraflar arasında görülen boşanma davasının derdest olduğunu, boşanma davasında lehine hükmedilen tedbir nafakası miktarının az olduğunu belirterek tedbir nafakasının aylık 55.000,00 TL olarak belirlenmesini, nafakaya artış uygulanmasını ve faiz işletilmesini talep ederek eldeki davayı açmıştır.

İlk Derece Mahkemesince, davanın açıldığı tarihte taraflar arasında derdest boşanma davasının bulunduğu, bu boşanma davasında kadın yararına tedbir nafakasına hükmedildiği ve dosyanın henüz kesinleşmediği, tedbir nafakasının artırılması talebinin ancak ilgili boşanma dosyasında değerlendirilebileceği, açılan davada hukuki yarar bulunmadığı gerekçesiyle dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın, kadın tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince esastan ret kararı verilmiş olup karar, kadın tarafından temyiz edilmiştir.

Eldeki davanın açıldığı tarihte, taraflar arasında görülen boşanma davasında boşanma hükmünün kesinleşmediği anlaşılmaktadır. Olayları açıklamak taraflara, hukuki nitelendirme hakime aittir. Boşanma kararı kesinleşmeden açılan işbu dava fiili ayrılıkta 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 197 nci maddesine dayalı olarak açılmış tedbir nafakası davası niteliğindedir. O halde yapılması gereken, boşanma dosyası ile birlikte tüm deliller değerlendirilerek davanın esası hakkında bir hüküm kurulması gerekirken usulden davanın reddine kararı verilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.