Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/2240 K.2025/9189

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, nafaka ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davacı kadın tarafından Türk Medeni Kanunu'nun 166/1 nci maddesi uyarınca açılan boşanma davasının yapılan yargılaması sonrasında davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine ve kadın yararına 75.000,00 TL maddî ve 75.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmiş verilen karar davalı erkek tarafından davanın ve fer'îlerin kabulü yönünden istinaf edilmekle Bölge Adliye Mahkemesince istinaf itirazının esastan reddine karar verilmiştir. Karar yukarıda gösterildiği şekilde temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince erkeğin, eşine ve eşinin kök ailesine küfür ve hakaret ettiği, kıskançlık sebebiyle komşuları ile görüşmesine izin vermediği, sürekli borçlandığı ve aile ekonomisine destek olmadığı ve kök ailesinin evliliğe müdahalesine sessiz kaldığı, kadının ise eşinin kök ailesiyle görüşmediği ve eşinin de görüşmesini istemediği,

sürekli ve uzun süreli kök ailesinin yanına gittiği, eşinin ailesine hakaret ettiği ve üzerine yürüdüğü ve eşinin anne ve babasına torunlarını göstermediği böylece evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda erkeğin ağır, kadının az kusurlu oldukları kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiş ise de yapılan yargılama ve toplanan delillerden davacı kadın tarafından kullanılan GSM operatörü cevabi yazısı ekindeki erkek şahıslar adına kayıtlı sonu 3192 ile biten ve yine sonu 4373 ile biten numaralarla olan telefon görüşme kayıtları incelendiğinde,

görüşmelerin yoğunluğu ve görüşme saatlerinin günün erken saatlerinden zaman zaman akşamın geç saatlerine kadar devam ettiği anlaşılmaktadır. Dolayısıyla kadının tespit edilen bu görüşmelerinin güven sarsıcı davranış olarak değerlendirilmesi ve bu vakıanın kadına kusur olarak yüklenmesi gerekmektedir. O halde belirlenen ve gerçekleşen kusur durumuna göre boşanmaya sebebiyet veren olaylarda tarafların eşit derecede kusurlu olduklarının kabulü gerekmektedir.

Hal böyle iken Mahkemece taraflar eşit kusurlu olduğu halde erkeğin ağır kusurlu olduğu şeklinde hatalı değerlendirme ile hüküm kurulması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

3.4721 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesine göre, boşanma sonucu maddî ve manevî tazminata hükmedilebilmesi için tazminat yükümlüsünün kusurlu, tazminat talep eden eşin ise kusursuz veya diğerine göre az kusurlu olması gerekir. Eşit kusurlu eş yararına tazminata hükmedilemez. Somut olayda yukarıdaki paragrafta açıklandığı üzere taraflar eşit kusurlu olup karşı davacı kadın yararına maddî ve manevî tazminat koşulları oluşmamıştır. Hal böyle iken, İlk Derece Mahkemesince erkeğin ağır kusurlu olduğunun kabulü ve bu hatalı kusur belirlemesine göre kadın yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.