Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/2363 K.2025/4466

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davalı- karşı davacı erkeğin, davacı- karşı davalı kadına göre boşanmaya sebep olan olaylarda daha ağır kusurlu olduğu gerekçesi ile her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, kadın yararına maddî ve manevî tazminat hükmedilmiştir.

Kararın davalı- karşı davacı erkek vekilince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğu gerekçesi ile istinaf talebinin kısmen kabulü ile kadının tazminat taleplerinin reddine, sair yönlere yönelik istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiş ve karar, Dairemizin 01.10.2024 tarihli 2023/8156 Esas 2024/6630 Karar sayılı kararı ile bozulmuştur.

Dairemiz bozma kararına Bölge Adliye Mahkemesince direnilmesi üzerine karar, davacı karşı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 373 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede;

Dairemizin 01.10.2024 tarihli 2023/8156 Esas 2024/6630 Karar sayılı bozma kararına direnilmiş ise de bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu, direnme kararının yerinde olmadığı anlaşıldığından dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.