Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/2649 K.2025/5503

Taraflar arasındaki velâyetin değiştirilmesi ve kişisel ilişkinin kaldırılması davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince velâyetin değiştirilmesi davasının reddine, kişisel ilişkinin kaldırılması davasının kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı-davalı baba vekili tarafından "reddedilen velâyetin değiştirilmesi davası ile kadının kabul edilen kişisel ilişkinin kaldırılması davası" yönünden istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf itirazının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-davalı baba vekili tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

1.Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-davalı baba tarafından her ne kadar duruşma istemli olarak temyiz edilmiş ise de velayet ve kişisel ilişki davasının niteliği gereği öncelikli ve ivedi görülmesi gereken dava ve işlerden olduğu, bu nedenle Yargıtayda incelemesinin öncelikli yapılmasının zorunlu olduğu anlaşılmıştır. Açıklanan nedenle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davacı-davalı baba vekilinin duruşma isteminin reddine karar verilmiştir.

2.Davacı-davalı baba vekilinin "reddedilen velâyetin değiştirilmesi" davasına yönelik temyiz dilekçesinin incelenmesinde; Velâyetin değiştirilmesine ilişkin dava 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 382 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinin (13) üncü alt bendi uyarınca çekişmesiz yargı işidir. Bölge Adliye Mahkemelerince çekişmesiz yargı işlerinde verilen kararlar kesin nitelikte olup 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendi uyarınca kesin nitelikte olup temyiz edilemez. Bu durumda, davacı- davalı babanın reddedilen velâyetin değiştirilmesi davasına yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

3.Davacı-davalı baba vekilinin "kadının kabul edilen kişisel ilişkinin kaldırılması" davasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Ana ve babadan her biri, velayeti altında bulunmayan veya kendisine bırakılmayan çocuk ile uygun kişisel ilişki kurulmasını isteme hakkına sahiptir. Ana veya baba, amacına aykırı kullanmadıkça veya çocuğun yüksek yararına açıkça aykırı düşmedikçe çocukla kişisel ilişki hakkından yoksun bırakılamaz.

Somut olayda, babanın, velâyeti kendisine bırakılmayan çocuğu ile kişisel ilişki hakkının tamamen kaldırılması ortak çocuğun yüksek yararına olmayıp, babayı bu haktan yoksun kılmakta doğru değildir.

O halde, velayeti anneye bırakılan ortak çocuk ile baba arasında refakatçi eşliğinde ve yatısız olacak şekilde uygun kişisel ilişki tesisi de düşünülerek bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kişisel ilişkinin tümden kaldırılması şeklinde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.