Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/2742 K.2025/5524

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 18.04.2024 tarihli ek kararı ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verildiği, Bölge Adliye Mahkemesinin 18.04.2024 tarihli ek kararının davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine de Dairenin 26.12.2024 tarih ve 2024/3928 Esas, 2025/10568 Karar sayılı kararı ile ek kararın ortadan kaldırılmasına,

tebligat eksikliğinin giderilmesi için dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine geri çevrilmesine karar verildiği, geri çevirme kararından sonra süresinde davacı kadın vekili tarafından da hükmün temyiz edildiği, Bölge Adliye Mahkemesince eksiklikler giderildikten dosyanın incelenmek üzere Dairemize gönderildiği anlaşılmakla; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 298/2. maddesinde gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz hükmü mevcuttur.

2. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 10.04.1992 tarih ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı kararında ''...1. Kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedenini oluşturur./ 2. Yerel Mahkeme, bozmadan sonra önceki kararla bağlı olmaksızın, çelişkiyi kaldırmak kaydıyla, vicdani kanaatına göre karar verebilir. ...'' denilmiştir.

3. Somut olayda, Bölge Adliye Mahkemesince, kısa kararda ''...

A-)Davacı kadının, ziynet alacağına yönelik istinafı ile davalı erkeğin ziynet alacağı yönünden vekalet ücretine yönelik istinafının kabulü ile HMK 353/1-b-2 maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesinin hüküm fıkrasının C bendindeki ziynet alacağına yönelik kısmın kaldırılarak, yerine yeniden hüküm tesisine (aynı bentteki eşyalar yönünden verilen kararın C-2 bendi olarak aynen muhafazasına),/ 1-Ziynet alacağı için C-1 bendi olarak: Davacının ziynet alacağına yönelik davasının kısmen kabulü ile,

/ 9 adet 22 ayar 25'er gram burma bilezik,/ 2 adet cumhuriyet altını, /10 adet çeyrek altının davalı erkekten alınarak davacı kadına aynen iadesine,/ 1 adet 22 ayar 25 gram bilezik yönünden açılan davanın reddine,/ B-)Yargılama giderleri ve vekalet ücretinin gerekçeli kararda hüküm altına alınmasına, ... ''; hüküm fıkrasında ise, "...

A-)Davacı kadının, ziynet alacağına yönelik istinafı ile davalı erkeğin ziynet alacağı yönünden vekalet ücretine yönelik istinafının kabulü ile HMK 353/1-b-2 maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesinin hüküm fıkrasının C bendindeki ziynet alacağına yönelik kısmın kaldırılarak,

yerine yeniden hüküm tesisine (aynı bentteki eşyalar yönünden verilen kararın C-2 bendi olarak aynen muhafazasına), /1-Ziynet alacağı için C-1 bendi olarak: a-Davacının ziynet alacağına yönelik davasının kısmen kabulü ile 9 adet 22 ayar 25'er gram burma bilezik, 2 adet cumhuriyet altını, 10 adet çeyrek altının davalı erkekten alınarak davacı kadına aynen iadesine, /b-1 adet 22 ayar 25 gram bilezik yönünden açılan davanın reddine,/ ...B-)Davalı erkeğin, çeyiz alacağı yönünden davanın kabulüne, tarafların çeyiz alacağı yönünden vekalet ücretine yönelik istinaf taleplerinin HMK 352 maddesi gereğince REDDİNE,...'' şeklinde karar verilmiştir.

Görüldüğü üzere; kısa kararla gerekçeli karar arasında aykırılık oluşturulmuştur.

4. Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki uyumsuzluk mahkemelere olan güveni sarsar. Hükümlerin kurulmasında esas olan kısa karardır. Gerekçeli karar ile kısa kararın uyumlu olması gerekir. Hüküm, bu konuya ilişkin Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 10.04.1992 tarih ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı kararı ve HMK'nin 298/2. maddesine aykırı olarak tesis edilmiştir.

5. Bu durumda, Bölge Adliye Mahkemesince yapılacak iş, HMK'nin 294, 297, 298 ve 359. maddelerine uygun şekilde, yukarıda açıklanan uyumsuzluk ve çelişkiyi giderecek şekilde, davanın esası hakkında yeniden bir karar vermek olmalıdır.