Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/292 K.2025/843

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın vekili tarafından tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Taraflar arasındaki zina ve evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı boşanma davasında İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne tarafları zina ve evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebi ile boşanmalarına, ortak çocukların velayetlerinin annelerine verilmesine, ortak çocuklar yararına ayrı ayrı aylık 600,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, davacı kadının tedbir ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddine, davacı kadın yararına 35.000,00 TL maddi, 35.000,00 TL manevi tazminata karar verilmiştir.

Bu karara karşı davacı kadın vekili tarafından kadının tedbir ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddi, ortak çocuklar yararına hükmedilen nafakaların ve tazminatların miktarı yönünden istinaf talebinde bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince kadının istinaf talebinin kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının ilgili bölümlerinin kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, ortak çocuklar yararına ayrı ayrı aylık 1.400,00 TL iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 800,00 TL Tedbir, 1.200,00 TL yoksulluk nafakasına, 80.000,00 TL maddi, 70.000,00 TL manevi tazminata karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı kadın vekili tarafından tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmiştir.

Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı kadın yararına hükmolunan maddî ve manevî tazminat azdır. 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile 6098 sayılı Kanun'un 50 nci ve 51 inci madde hükümleri nazara alınarak, 4721 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca daha uygun miktarda maddî ve manevî tazminat takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.