Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/4199 K.2025/11010

Davacı tarafından açılan tapu iptali ve tescili davasının yapılan yargılaması sonucunda İlk Derece Mahkemesince davanın aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir. Kararın davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiş, bu karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Muvazaa, irade ile beyan arasında kasten yaratılan aykırılık olarak tanımlanabilir. Böyle bir iddia karşısında, asıl olan tarafların akitteki gerçek ve müşterek amaçlarının saptanmasıdır. Davacı erkek, dava dilekçesi ile davalılardan ... adına kayıtlı olan ve beraber oturdukları konutun eşi tarafından üçüncü kişiye devredildiğini, bu devrin satış amacı taşımadığını, asıl amacın davalılardan ...'ın bankadan kredi temini olduğunu, kredi çekilmesi yolu ile elde edilen paranın diğer davalı ...'e gönderildiğini, kredi ödendikten sonra tapunun tekrar eşine devredileceği yönünde davalılardan ... ile eşi arasında anlaşma bulunduğunu ancak bu devrin gerçekleşmediğini, eşinin iyi niyetinden faydalanıldığını ileri sürerek muvazaalı satış işleminin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İddianın ileri sürülüş şekline göre, taraflar her ne kadar evli olsalar da davacının dava dilekçesindeki talebi aile hukukuna özgü bir talep niteliğinde değildir. Davacının talebi dava konusu taşınmazın muvazaalı satışının iptaline ilişkin olduğundan muvazaa nedeniyle açılan davanın kanuni dayanağının

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 19. maddesi olmasına ve davanın Asliye Hukuk Mahkemesince karara bağlanmış olduğunun anlaşılmasına göre davayı inceleme görevi Yargıtay 1. Hukuk Dairesine aittir. Ne var ki; dava dosyasının inceleme görevinin Dairemize ait olduğu gerekçe gösterilerek Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 16.04.2025 tarihli ve 2024/2488 Esas, 2025/2028 karar sayılı ilamı ile Dairemize gönderildiği anlaşıldığından, iş bölümüne ilişkin karar verilmek üzere dosyanın Hukuk İş Bölümü İnceleme Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir (Yargıtay Kanunu m.60).