Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/4530 K.2025/11869

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı karşı davalı kadın vekili tarafından önlem nafakası davasının reddedilen kısmı, toptan hükmedilen yoksulluk nafakasının miktarı, maddi tazminatın miktarı ile manevi tazminat talebinin reddi yönünden; davalı karşı davacı erkek vekili tarafından ise hükmün gerekçesiz olduğu iddiasıyla kadının önlem nafakası davasının kabul edilen kısmı, kusur belirlemesi, kadının boşanma davasının kabulü ile yoksulluk nafakası ve maddi tazminat yönünden temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

1.Erkeğin ve kadının "önlem nafakası davasına" yönelik temyiz dilekçelerinin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre kadının bağımsız tedbir nafakası davasında kabul edilen yıllık nafaka miktarı 4800,00 TL, reddedilen yıllık nafaka miktarı ise 7200,00 TL olup bu miktarların, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesi uyarınca kesinlik sınırı olarak belirlenen 544.000,00TL’nin altında kaldığı anlaşılmakla; taraf vekillerinin "önlem nafakası davasına" yönelik temyiz dilekçelerinin ayrı ayrı reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı-davalı kadın vekilinin tüm, davalı davacı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

b.İlk Derece Mahkemesince verilen ilk kararda boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkeğin ağır, kadının az kusurlu oldukları kabul edilerek erkeğin davasının feragat nedeniyle reddine, kadının boşanma davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı kanunun 166. maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, kadın lehine 4721 sayılı kanunun 169. maddesi uyarınca tahsilde tekerrür olmamak üzere kadın lehine aylık 300,00 TL tedbir nafakasına, kararın kesinleşmesi halinde nafakanın yoksulluk nafakası olarak devamına, 4.000,00 TL maddi tazminatın erkekten alınarak kadına verilmesine,

kadının koşulları oluşmayan manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiş, kararın erkek vekili tarafından hükmün tamamı yönünden istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen ilk kararda hükmün gerekçesinin çelişkili olduğu belirtilmiş ve istinaf edenin sıfatına göre usulü kazanılmış haklar dikkate alınarak yeniden karar verilmek üzere kararın kaldırılmasına ve dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kaldırma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince verilen son kararda boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkeğin tam kusurlu olduğu gerekçesi ile erkeğin davasının feragat nedeniyle reddine, kadının boşanma davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı kanunun 166. maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, tahsilde tekerrür olmamak üzere kadın lehine dava tarihinden itibaren hükmedilen aylık 400,00 TL tedbir nafakasının 07.12.2022 tarihinden itibaren aylık 1000,00 TL'ye yükseltilmesine ve karar kesinleşinceye kadar devamına, 40.000,00 TL toptan yoksulluk nafakası ile 20.000,00 TL maddi tazminatın erkekten alınarak kadına verilmesine,

kadının manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir. Kararın bu kez taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen son kararla tarafların istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince yukarıda sınırlandırıldığı şekilde temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden İlk Derece Mahkemesince boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkeğin ağır, kadının ise az kusurlu olduğuna ilişkin verilen 25.04.2019 tarihli ilk karar erkek tarafından hükmün tamamı yönünden istinaf edilmiş, bu karara karşı kadın vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmamış, böylelikle kadına yüklenen kusur kesinleşmiş, bu yönden erkek yararına usulü kazanılmış hak oluşmuştur.

Kadına yüklenebilecek başkaca bir kusurlu davranış ispatlanamamış, erkeğe yüklenen kusurlu davranışlar ise dosya kapsamı itibariyle gerçekleşmiştir. Bu durumda evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda, erkeğin ağır, kadının az kusurlu olduğunun kabulü gerekirken Bu husus gözetilmeden erkeğin tam kusurlu olduğunun kabulü doğru olmamış, hükmün kusur belirlemesi yönünden bozulması gerekmiştir.

c.Yukarıda (2/b) numaralı paragrafta da belirtildiği üzere İlk Derece Mahkemesince verilen 25.04.2019 tarihli ilk hükümde kadın yararına 4.000,00 TL maddi tazminata hükmedilmiş, bu karar erkek tarafından istinaf edilmiş, karara karşı kadın tarafından istinaf başvurusunda bulunulmamıştır. Bu durumda kadın yararına hükmedilen maddi tazminat miktarı yönünden erkek lehine usulü kazanılmış hak oluşmuştur. Hal böyle iken Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı sonrası İlk Derece Mahkemesince verilen son hükümde, erkek lehine oluşan bu usulü kazanılmış hakka aykırı olacak şekilde kadın yararına 20.000,00 TL maddi tazminata hükmedilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.