Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/4651 K.2025/12084

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı- karşı davalı kadın vekili tarafından kusur belirlemesi, karşı davanın kabulü, reddedilen tazminatlar, ziynet alacağının reddedilen kısmı yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Davacı- karşı davalı kadın vekilinin ziynet alacağının reddedilen kısmına yönelik temyiz dilekçesinin incelenmesinde;

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre reddedilen ve temyize konu edilen ziynet alacağı bedeli Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile (7550 sayılı Kanun'un yürürlük tarihi olan 04.06.2025 tarihinden önce verilen karar için dava tarihi dikkate alınmayacağından) 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca kesinlik sınırı olarak belirlenen 544.472,00 TL’nin altında kalmaktadır. Bu hale göre davacı- karşı davalı kadın vekilinin ziynet alacağının reddedilen kısmına yönelik temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar vermek gerekir.

Davacı- karşı davalı kadın vekilinin diğer yönlerden gerekli şartları taşıyan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı- karşı davalı kadın vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Taraflarca evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı olarak açılan karşılıklı boşanma davalarının yapılan yargılaması neticesinde İlk Derece Mahkemesince davacı- karşı davalı kadının ''kocası arkadaşları ile buluşmak için evden çıkmak istediğinde izin vermeyerek eşini baskıladığı, kocasına "salak, gerizekalı, mal, öküz" demekle hakaret ettiği, kayın validesi evlerine geldiğinde hoş geldin demediği, küs gibi durduğu, evlilik birliğinin tarafına yüklediği ortak konutun bakım ve temizliği yükümlülüğünü yerine getirmediği, ortak konutun pis, bakımsız ve dağınık olduğu,

taraflar kuzen (teyze çocukları) olup evlenmekle birbirlerinin anne babalarının da kayın valide kayın peder konumuna gelmesi nedeniyle akrabalık ilişkisi boyut değişse de kadın eşin kayın validesi olan bu tanığa anne ya da teyze demediği, her gün kök ailesine giderek evini ihmal ettiği, çocukları arasında ayrımcılık yaptığı'', davalı- karşı davacı erkeğin ise ''eşini, aldattığı sadakatsizlik boyutunu aşan eylemler sergilediği'' böylece evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğu gerekçesiyle asıl ve karşı davanın kabulüyle tarafların boşanmalarına ve fer'îlere karar verilmiştir.

Kararın taraflarca istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince tarafların boşanma ve fer'îleri ile ziynet alacağı davasına ilişkin istinaf itirazlarının esastan reddine karar verilmiştir. Karar davacı- karşı davalı kadın vekili tarafından yukarıda gösterilen şekilde temyiz edilmiştir.

Dosyanın yapılan incelemesi, toplanan deliller ve tanık beyanlarından; özellikle kadının delil olarak dayandığı Niğde 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2023/495 Esas-2023/498 Karar sayılı dava dosyasında da sabit olduğu üzere erkeğin Mahkemece belirlenen ve gerçekleşen kusurlu davranışları yanında ayrıca evin kilidini değiştirerek kadının eve girmesini engellediği kusuru da sabit olup erkeğe bu kusurun da yüklenmesi gerekir.

O halde tarafların Mahkemece belirlenen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışlar ile birlikte değerlendirildiğinde boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davalı- karşı davacı erkeğin ağır, davacı- karşı davalı kadının ise az kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Hal böyleyken, Mahkemece hatalı değerlendirme ile tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi yerinde görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

3.4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 174 üncü maddesinin birinci fıkrasında mevcut ve beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz yada daha az kusurlu olan tarafın, kusurlu taraftan uygun bir tazminat isteyebileceği, aynı maddenin ikinci fıkrasında boşanmaya sebebiyet vermiş olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevî tazminat isteyebileceği öngörülmüştür.

Yukarıdaki paragrafta açıklandığı üzere, evlilik birliğinin sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, erkeğin kusurlu eylemlerinin kadının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği ve boşanma sonucu bu eşin, en azından diğerinin maddî desteğini yitirdiği anlaşılmıştır.

O halde, Mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddelerinde düzenlenen "hakkaniyet kuralları" da dikkate alınarak davacı- karşı davalı kadın yararına uygun miktarda maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.