Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/5030 K.2026/274

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın vekili tarafından yoksulluk nafakası ve tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Taraflar arasında evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı olarak görülen karşılıklı boşanma davalarının yapılan yargılaması neticesinde İlk Derece Mahkemesince asıl ve karşı davanın kabulüyle tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velayetinin babaya verilmesine, anne ile çocuk arasında kişisel ilişki tesisine ve kadın yararına maddî ve manevî tazminat ile yoksulluk nafakası ödenmesine karar verilmiş, erkeğin tazminat talepleri ise reddedilmiştir.

Kararın taraflarca istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince kusur gerekçesinin düzeltilmesine, kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakasına ÜFE oranında artış uygulanması ibaresinin eklenmesine, kadın yararına hükmedilen maddî ve manevî tazminat miktarlarının az olduğu gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden kısmen esas hakkında hüküm kurulması suretiyle kadın yararına daha uygun miktarda maddî ve manevî tazminat ödenmesine hükmedilmiş, tarafların sair istinaf başvurularının ise esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karara karşı davacı-karşı davalı kadın vekili tarafından "yoksulluk nafakası ile tazminatların miktarı" yönünden temyiz başvurusunda bulunulmakla, hem kadının hem de erkeğin boşanma davalarında verilen boşanma hükmü taraflarca temyiz edilmeyerek kesinleşmiştir.

Dosyanın yapılan incelemesinden taraf vekillerince 16.09.2025 tarihli dilekçe ile tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edebileceği boşanmanın fer'îleri ve mal rejimi tasfiyesi konularında sulh olduklarına ilişkin dilekçe sundukları görülmüştür.

7251 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 30 uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 314 üncü maddesine eklenen üçüncü fıkrasına göre sulhun, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılması hâlinde, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.

Bu nedenle taraf vekillerince sunulan sulh protokolü gereğince Bölge Adliye Mahkemesince ek karar verilmesi gerekir.