Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/5042 K.2025/11600

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, birleşen davanın kabulü, kadın lehine hükmedilen maddî ve manevî tazminat ile nafakalar yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hakim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle tanık beyanları ve toplanan deliller birlikte değerlendirildiğinde, her ne kadar davacı-davalı erkeğe "...eve erkek gönderdiği..." kusuru yüklenmiş ise de davalı-davacı kadının tanığı ...'nın bu olayın taraflar evleneli bir hafta olmuşken gerçekleştiği şeklindeki beyanda bulunduğunun ve bu olaydan sonra evlilik birliğinin devam ettiğinin, bu haliyle davalı-davacı kadının,

davacı-davalı erkeği affettiğinin veya en azından hoşgörü ile karşıladığının kabulü gerektiğinin ve bu eylemin erkeğe kusur olarak yüklenemeyeceğinin, yine de kabul edilen ve gerçekleşen diğer kusurları uyarınca boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davacı-davalı erkeğin, davalı-davacı kadına nazaran ağır kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre davacı-davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince davalı-davacı kadına "...aylık 1.500,00 TL'den 2 yıllık toplam 36.000,00 TL toplu yoksulluk nafakasının..." ödenmesine karar verilmiş ise de; Bölge Adliye Mahkemesince kadın lehine bir defaya mahsus 36.000,00 TL toptan yoksulluk nafakasına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken takdir edilen miktara yönelik hesaplama yönteminin de hükme yazılarak tereddüt oluşturacak şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın ilgili bent yönünden düzeltilerek onanması gerekmiştir.