Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/5417 K.2026/217

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı- karşı davacı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen tazminatlar ve nafakalar ile kendi tazminat talebinin reddi yönünden; davacı- karşı davalı kadın vekili tarafından ise katılma yoluyla kusur belirlemesi, nafakaların ve tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmiş olup, kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davacı- karşı davalı kadın vekilinin tüm, davalı -karşı davacı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 175 inci maddesine göre, boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. Dosya kapsamından ve sosyal - ekonomik durum araştırmasından kadının düzenli ve sabit bir gelirinin olduğu, tarafların gelir durumlarının ise birbirlerine yakın olduğu anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında kadının boşanmakla yoksulluğa düşmeyeceğinin, yararına 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 175 inci maddesinde düzenlenen yoksulluk nafakası koşullarının oluşmadığının kabulü gerekir. Hal böyle iken kadının yoksulluk nafakası talebinin reddi yerine kabulü kararı doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.