Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/7698 K.2026/2020

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı karşı davacı erkek vekili tarafından müşterek konutun kadına ve ortak çocuklara özgülenmesine dair verilen geçici hukuki koruma tedbiri yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Taraflar arasındaki devam eden boşanma davasından dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 169 uncu maddesi gereğince müşterek konutun kadına ve ortak çocuklara özgülenmesine dair tensip ile ara karar verilmiş, bu geçici önlem niteliğindeki karara yönelik davalı karşı davacı erkek vekili tarafından itiraz edilmiştir. Erkeğin itirazı üzerine mahkemece, itirazın reddine karar verilmiş ve bu karara yönelik olarak olarak erkek tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. İlk Derece Mahkemesince verilen ara karara yönelik istinaf kanun yolu açık olmadığı için ek karar ile istinaf başvurusunun reddine dair karar verilmiş ve bu ek karara karşı davalı karşı davacı erkek vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Ek kararın davalı karşı davacı erkek vekili tarafından istinafı üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince ek kararın kaldırılarak, istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı karşı davacı erkek vekili tarafından yukarıda belirtildiği şekilde temyiz edilmiştir.

Somut olayda, her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince temyiz kanun yolu açık olacak şekilde karar verilmiş ise de; Bölge Adliye Mahkemelerinin, geçici hukuki korumalar hakkında verdikleri kararları 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca kesin nitelikte olup temyiz edilemeyen kararlardandır. Davalı karşı davacı erkek vekilinin müşterek konutun kadına ve ortak çocuklara özgülenmesine dair tedbir niteliğinde verilen kararına yönelik temyiz dilekçesinin 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca reddine karar vermek gerekmiştir.