Yargıtay 20. Ceza Dairesi E.2017/1861 K.2020/4124

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Adana 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 25/10/2013 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararının 05/12/2013 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre sanığın mernis adresi olan ... .../ Adana adresine yapılan tebligat üzerine kesinleştirildiği, belirtilen tarihe kadar sanığın bilinen son adresinin 23/04/2013 tarihli celsede beyan ettiği ... / Adana olduğu, Tebligat Kanunu'nun 10/1-2. madde ve fıkralarında yer alan "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır.

Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." şeklindeki düzenleme nazara alındığında;

muhatabın en son beyan ettiği adresine yapılmayan tebligatın usulsüz olduğu ve 16/05/2013 tarihli kararın kesinleşmediği buna bağlı olarak Mahkemenin daha sonra yapmış olduğu 26/09/2014 tarihli temyiz dilekçesinin Adana 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 25/10/2013 tarih 2013/85 esas ve 2013/1079 karar sayılı tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair karara yönelik itiraz dilekçesi niteliğinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20/03/2012 tarihli ve 2011/785 esas ve 2012/101 karar sayılı kararında açıklandığı üzere; "kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma" suçundan dolayı, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrasının hüküm tarihinde yürürlükte olan 5560 sayılı kanun ile değişik hali gereğince verilen "tedavi ve/veya denetimli serbestlik tebdiri uygulanmasına" ilişkin kararların, sözü edilen fıkraya 6217 sayılı kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 14/04/2011 tarihinden önce ya da sonra verilip verilmediğine bakılmaksızın,