Yargıtay 20. Ceza Dairesi E.2017/3237 K.2018/605

bulundurma suçundan mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

1-) Sanığın suç tarihinde kimliği tespit olunamayan iki kişi ile birlikte kolluk görevlilerinden kaçtığı ve sonrasında yaşanan kovalamacayla yakalanan sanığın beraberinde bulunan siyah naylon poşet içerisinde suça konu net 174,04 gr esrar ve 8 fişek halinde net 9,8 gr esrarın ele geçirildiği olayda; 23.03.2010 tarihli tutanak ile uyuşturucu maddelerin ele geçirildiği yer, bulunuş şekli, miktarı ve paket sayısı nazara alınarak, sanığın ticari amaçlı uyuşturucu madde bulundurmak suçundan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

2-) Tekerrüre esas alınan Şişli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/1013 esas 2008/162 karar sayılı ilamı ile verilen 1 yıl hapis cezası cezası, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin olup; karar tarihinden sonra 6545 sayılı Kanun'la TCK'nın 191. maddesinde değişiklik yapılmış olması karşısında ve koşullarının oluşması durumunda, "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" ve “davanın düşmesi” seçeneklerine de yer verilmesi nedeniyle, tekerrüre esas alınan ilamla ilgili olarak yasal değişiklik sonrası uyarlama işlemi yapılarak tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı gerektiğinin gözetilmemesi,

3-) TCK'nın 53. maddesi uygulanırken, TCK’nın 53. maddesinin (3.) fıkrası uyarınca 53/1-c madde ve bendindeki “velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, sanığın kendi alt soyu dışındaki kişilerle ilgili, bu maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde öngörülen “velayet hakkı ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunma yetkisi”nden yoksun bırakılmasının hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden,

yoksunluğun tümü için koşullu salıverilmeye kadar sürmesine karar verilmesi ve 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,