Yargıtay 20. Ceza Dairesi E.2017/5615 K.2019/6355

2- Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma Hükümler : 1- Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

A- Sanık ... hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin kanun yolu talebinin incelenmesinde;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20/03/2012 tarihli ve 2011/785 esas ve 2012/101 karar sayılı kararında açıklandığı üzere; "kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma" suçundan dolayı, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen "tedavi ve/veya denetimli serbestlik tebdiri uygulanmasına" ilişkin kararların, sözü edilen fıkraya 6217 sayılı kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 14/04/2011 tarihinden önce ya da sonra verilip verilmediğine bakılmaksızın, temyiz değil itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE,

B- Sanıklar ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Suçun sübutunun tespiti için sanıktan uyuşturucu madde alma - temin etme eylemini gerçekleştiren gizli soruşturmacı kolluk görevlisi ise "suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama" konusunda faaliyette bulunabileceklerinden, öncelikle gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olup olmadığının araştırılması, adli kolluk görevlisi ise CMK'nın 139/3. maddesi hükmü de gözetilerek tanık olarak dinlenilip tutanak içeriği okunup diyecekleri sorulduktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2) Gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olmadığının tespiti halinde “suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama” konusunda faaliyette bulunamayacaklarından bu yöntemle elde edilen bilgilerin delil olarak değerlendirilemeyeceği hususu gözetilerek sanık beyanı da dikkate alınarak hakkında TCK'nın 192/3. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan CMUK'nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA,

C- Sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanık hakkında Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 05/12/2013 tarih ve 2014/1486 numaralı iddianamesi ile sanığın 05/11/2013 tarihinde saat 21:00 sıralarında yapılan üst aramasında uyuşturucu madde ele geçirilmesine ilişkin olarak açılan kamu davasının sonucunda, Bursa 5. Ağır ceza Mahkemesi’nin 23/01/2014 tarih ve 2013/751 esas 2014/25 karar numaralı kararı ile TCK’nin 188/3, 62 maddeleri gereğince 4 yıl 2 ay hapis cezası ve 50 gün karşılığı 1000 TL adli para cezasına hükmedildiği, kararın 09/05/2016 tarihinde onanarak kesinleştiği,

Sanık hakkında Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 11/03/2014 tarih ve 2014/231 numaralı iddianamesi ile sanığın gizli soruşturmacı sivil giyimli kolluk görevlilerine 13/10/2013 ve 05/11/2013 tarihlerinde uyuşturucu madde satma eylemlerine ilişkin olarak Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 11/03/2014 tarih ve 2014/231 numaralı iddianamesinin düzenlendiği, temyize konu Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 15/04/2014 tarih ve 2013/598 esas 2014/117 karar numaralı kararı ile sanık hakkındaki 05/12/2013 ve 11/03/2014 tarihli iddianamelere konu eylemler nedeni ile zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği kabul edilerek,

TCK’nin 188/3, 43/1,62. maddeleri ile 5 yıl 2 ay 15 gün hapis ve 62 gün karşılığı adli para cezasından Bursa 5. Ağır ceza Mahkemesi’nin 23/01/2014 tarih ve 2013/751 esas 2014/25 kararında hükmedilip kesinleşen ceza miktarı düşürüldükten sonra sanığa neticeten 1 yıl 15 gün hapis ve 12 gün karşılığı 240 TL adli para cezasına hükmedildiği görülmekle incelenen tüm dosya içeriğine göre gizli soruşturmacıların sanık ...’dan 13/10/2013 ve 05/11/2013 tarihlerinde uyuşturucu madde satın aldıkları ve akabinde aynı gün ( 05/11/2013 günü) Rıdvan’ın 21:00 sıralarında yakalanması üzerine yapılan üst aramasında uyuşturucu madde ele geçirildiği anlaşılmakla;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28.04.2015 tarih, 2014/462 esas, 2015/135 karar ve 2014/848 esas, 2015/136 karar sayılı kararlarında da bahsedildiği üzere; kolluk görevlilerinin gerçek iradesinin uyuşturucu madde satın alma değil, suçu ve failini belirlemek için suç delilini elde etme olduğu,sanıktan birden fazla kez uyuşturucu madde alınması ve sanıktan ikinci alımın yapıldığı 05/11/2013 tarihinde yakalandığında üzerinde uyuşturucu madde bulunmasının ayrıca bir suç oluşturmayacağı, bu nedenle sanık hakkında TCK’nin 43. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanma olanağının bulunmaması karşısında; sanık tarafından atılı suçun zincirleme olarak işlendiği kabul edilerek sanık hakkında TCK’nin 43. madesi uyarınca ek cezaya hükmedilmesi,

2) Suçun sübutunun tespiti için sanıktan uyuşturucu madde alma - temin etme eylemini gerçekleştiren gizli soruşturmacı kolluk görevlisi ise "suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama" konusunda faaliyette bulunabileceklerinden, öncelikle gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olup olmadığının araştırılması, adli kolluk görevlisi ise CMK'nın 139/3. maddesi hükmü de gözetilerek tanık olarak dinlenilip tutanak içeriği okunup diyecekleri sorulduktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3) Gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olmadığının tespiti halinde “suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama” konusunda faaliyette bulunamayacaklarından bu yöntemle elde edilen bilgilerin delil olarak değerlendirilemeyeceği hususu gözetilerek sanık beyanı da dikkate alınarak hakkında TCK'nın 192/3. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan hüküm kurulması,