Yargıtay 20. Ceza Dairesi E.2018/2680 K.2019/143

Yüksek Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki, İzmir (Kapatılan) 14. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 03/02/2014 tarihli, 2013/882 esas ve 2014/65 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 04/04/2018 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı. Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

İncelenen dosyadan;

1-Sanık hakkında“Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan yapılan soruşturma sonucunda İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 09/11/2009 tarihli, 2009/99004 soruşturma, 2009/54625 esas ve 2009/17284 sayılı iddianamesi ile TCK’nın 191/1 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı,

2-Yapılan yargılama sonucunda; İzmir 14. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 03/02/2010 tarihli, 2009/95 esas ve 2010/289 sayılı kararı ile sanık hakkında TCK 191/2 maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, kararın sanığa 11/01/2011 tarihinde tebliğ edilerek 19/01/2011 tarihinde itiraz edilmeden kesinleştiği ve infazı için Manisa Denetimli Serbestlik Müdürlüğü’ne gönderildiği, infaza başlandıktan sonra sanığın yerleşim yerinin İzmir ili olması nedeniyle evrakın İzmir Denetimli Serbestlik Müdürlüğü’ne gönderildiği,

3-İzmir Denetimli Serbestlik Müdürlüğü’nün 18/06/2012 tarihli çağrı yazısının 30/07/2012 tarihinde sanığa tebliğ edildiği, 10 günlük süre içerisinde müdürlüğe başvurmaması nedeniyle evrakın kapatılarak müdürlüğün 22/08/2013 tarihli yazısı ile İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı’na gönderildiği,

4- Kanun yararına bozmaya konu İzmir 14.Sulh Ceza Mahkemesi’nin 03/02/2014 tarihli, 2013/882 esas ve 2014/65 sayılı kararı ile ; sanığın TCK’nın 191/1,62,50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanığın yüzüne karşı verilen kararın temyiz edilmeden 14/02/2014 tarihinde kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/2. maddesi gereğince tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tâbi tutulmasına dair İzmir 14. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 03/02/2010 tarihli ve 2009/95 esas, 2010/289 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın denetimli serbestlik tedbirlerine uymamakta ısrar ettiği gerekçesiyle ilâmın bila infaz iade edilmesi üzerine yapılan yargılama sonucunda 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1, 62, 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 6.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair İzmir 14. Sulh Ceza Mahkemesinin 03/02/2014 tarihli ve 2013/882 esas, 2014/65 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 22/12/2015 tarihli ve 2015/1717 esas, 2015/33429 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, sanığa 10 gün içinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurması gerektiği uyarısını içeren tebligatın yapılması ve sanığın başvuruda bulunmaması üzerine, yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için sanığa "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı,

bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen de başvuruda bulunmadığı takdirde sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerine uymamakta ısrar edeceği nazara alındığında, somut olayda İzmir Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 18/06/2012 tarihli çağrı kağıdının şüpheliye 30/07/2012 tarihinde tebliğ edildiği,

bu tebligat üzerine şüphelinin müracaat etmediği ve denetime uymamakta ısrar ettiği gerekçesi ile 31/05/2013 tarihinde İzmir Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce dosyanın kapatılmasına karar verildiği, bu durumun ise ısrar olarak kabulünün mümkün bulunmadığı, bu kapsamda sanığın ilk çağrıya uymaması durumunda bu kez sonuçları da şerh edilmek sureti ile ikinci kez çağrı kağıdı çıkartılması bu çağrıya da uymaması halinde ısrar şartının gerçekleşeceği nazara alındığında sanık hakkında ısrar şartının gerçekleşmediği ve hükmolunan tedavi ile denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilerek,

denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca İzmir 14. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 03/02/2014 tarihli ve 2013/882 esas, 2014/65 sayılı kararının bozulması istenilmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi : Yapılan incelemede;

Sanık hakkında İzmir 14. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 03/02/2010 tarihli, 2009/95 esas ve 2010/289 sayılı kararı ile verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında; sanığa, 10 gün içinde İzmir Denetimli Serbestlik Müdürlüğü’ne başvurması gerektiği uyarısını içeren çağrı kağıdının usule uygun şekilde tebliğ edildiği, sanığın müdürlüğe başvuruda bulunmadığı, ancak, sanığın kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı,

bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta "ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata karşın başvuruda bulunmaması halinde sanığın yükümlülük ihlalinden söz edileceği, somut olayda hükümlünün Denetimli Serbestlik Müdürlüğü’nce çıkarılan çağrı yazısına karşın 10 gün içinde Müdürlüğe başvurmamasının tek başına ısrar olarak değerlendirilemeyeceği,

ısrar şartının gerçekleşmemesi nedeni ile mahkemece 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8-2. cümle maddesi uyarınca durma kararı verilmesi ve hükmolunan tedavi ile denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilerek, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi, kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.