Yargıtay 20. Ceza Dairesi E.2018/3180 K.2019/5683

b)İstinaf başvurusunun esastan reddi; Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 01.02.2018 tarihli 2018/245 esas ve 2018/283 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesi’nce verilen hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

5271 sayılı CMK’nın 288.ve 294.maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK’nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, temyiz dilekçesinde ;

Sanık müdafiinin; “sanığın uyuşturucu madde kullanıcısı olduğu yönündeki savunmasının aksine dosyada kesin ve inandırıcı delil bulunmadığını, sanık hakkında kesintisiz fiziki takip yapılmadığını, sanığa bu suçun atfedilebilmesi için fiziki takibin kesintisiz olarak yapılması ve yapılan takip neticesinde de sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığını gösterir delilin elde edilmesi gerektiğini, sanığın attığı iddia edilen materyal üzerinden parmak izi çıkmadığın, ...'e hazırlık aşamasında yaptırılan teşhisin polisin yönlendirmesi ile yaptırıldığını,

... mahkemede teşhisinden ve beyanından döndüğü için sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğini” ve Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi kararının hukuka aykırı olduğunu belirtmesi karşısında, temyiz isteminin CMK’nın 294/2. maddesi kapsamında olduğu ve hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik olarak yapılan incelemede;

24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararına yanlış anlam verilerek sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/b maddesi uygulanmamış ise de; Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.