Yargıtay 20. Ceza Dairesi E.2019/109 K.2020/3490

2) İstinaf başvurusunun esastan reddi; Adana Bölge AdliyeMahkemesi 5. Ceza Dairesinin 26/09/2018 tarih 2018/2091 esas ve 2018/1894 karar sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Hükümden önce 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümlerinin düzenlendiği ve sanık hakkında tekerrüre esas alınan Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.05.2008 tarihli – 2006/398 esas ve 2018/162 karar sayılı ilamında, Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2000/231 esas,

2001/26 karar sayılı ilamın tekerrüre esas alındığından ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre sanığın cezalandırılmasına karar verilmiş ise de. Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2000/231 esas, 2001/26 karar sayılı ilamına konu olan 765 sayılı TCK’nın 503. maddesi kapsamında düzenlenen dolandırıcılık suçunun uzlaştırma kapsamına alınan suçlardan olduğu anlaşılmış olmakla, bu hususun infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görülmüştür.

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinin hükümlerin hukuki yönlerine ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere göre yapılan incelemede,

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenler dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Hükümden önce 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararına yanlış anlam verilerek 5237 sayılı TCK'nın 53/1-b maddesinin uygulanmaması ve hükümden sonra 7242 sayılı kanunla yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2) Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı Adli Emanet Memurluğu’nun 2017/7856 sırasında kayıtlı 2 adet beyaz renkli poşet, 2 adet gazete kağıdı parçası, 1 adet siyah renkli poşet, 1 adet erhan store ibareli poşet’in dosyada delil olarak saklanılması yerine TCK’nın 54. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz istemleri bu nedenlerle yerinde olduğundan CMK'nın 302. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, ancak bu durumun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 303. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, ilk derece mahkemesi hükmünün;

1) TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli iptal kararı ile 7242 sayılı kanunla yapılan değişiklikler sonrası oluşan durumuna göre, sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin yazılması,

3) Hüküm fıkrasının 11. maddesindeki “ TCK’nın 54. maddesi uyarınca müsaderesine” ibaresinin çıkartılmasına ve yerine “ dosyada delil olarak saklanılmasına” ibaresinin eklenmesi,