Yargıtay 20. Ceza Dairesi E.2019/2179 K.2019/4948

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Sanığın yokluğunda verilen 02.10.2012 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının; sanığın mernis adresine 30.11.2012 tarihinde tebliğ edildiği belirtilmiş ise de; aynı tarihte sanığın Adana E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu bulunduğu, dolayısıyla yapılan tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 19. maddesine göre usulsüz olduğu ve bu nedenle kararın da usulsüz olarak kesinleştirildiği anlaşıldığından; kesinleşmeyen karara ilişkin verilen sonraki karar ve işlemlerin hukuken geçersiz ve yok hükmünde olduğu; sanığın 13.01.2015 tarihli temyiz isteminin, 02.10.2012 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararına yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.03.2012 tarihli ve 2011/785 esas ve 2012/101 karar sayılı kararında açıklandığı üzere; “kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma” suçundan dolayı, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararın, sözü edilen fıkraya 6217 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihinden önce ya da sonra verilip verilmediğine bakılmaksızın, temyiz değil itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle,