Yargıtay 20. Hukuk Dairesi E.2006/15084 K.2006/14388

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Çekişmeli ... Köyü 175 parsel yörede 1966 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında 52650 m2 yüzölçümü de tarla niteliği ile belgesizden Hazine adına tesbit edilmiş, öncesi fındıklık ve taşlık iken tespit tarihinden 17 -18 yıl önce ... tarafından imar ve ihya edildiği, ancak tesbit tarihine kadar zilyetlik süresinin dolmadığı belirtilmiştir.

Bu tespite ... ... ve arkadaşları ile ... ... farklı tapu kayıtlarına dayanarak, Orman Yönetimi ise Devlet Ormanı olduğu iddiası ile itiraz etmişler, tutanak ve ekleri 766 Sayılı Yasanın 29. maddesi gereğince kadastro mahkemesine aktarılmıştır. Yargılama sırasında bir kısım Mikail mirasçıları taşınmazın adlarına tesil istemi ile davaya katılmışlardır.

Mahkemece, 28/01/1992 tarihinde verilen karar Orman Yönetimi ve Hazine tarafından temyiz edilmiş, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 13.07.1994 tarih 93/6215- 94/9541 sayılı kararıyla kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olması nedeniyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyulduktan sonra yapılan yargılama sonucu Orman Yönetimi ile ... mirasçıları dışında kalan tüm gerçek kişilerin davalarının reddine, ... mirasçılarının davasının kısmen kabulüne, çekişmeli parselin (A) ile işaretli 1000 m2, (B) ile işaretli 900 m2'lik bölümlerinin Hazine adına, kalan 50750 m2'lik bölümünün ise Mikail mirasçıları adlarına tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraz niteliğindedir.

Yapılan incelemede; yerel mahkemenin yargılamayı sonuçlandırdığı son oturumda oluşturulan kısa kararda ... ..., ... ..., ... ..., ... ve ... 'nun istemleri hakkında hüküm kurulduğu halde gerekçeli kararda bu kişilerin istemleri hakkında bir hüküm kurulmadığı saptanmıştır. Oysa, kısa kararla gerekçeli kararın çelişik olması mutlak bozma nedeni oluşturur (İ.B.B.G.K. 10.04.1992 t, 1991/7 E. – 1992/4 K.).